[Fic~BigBang] Asia is V.i.P :: 5
posted on 07 Mar 2008 00:09 by pockkybox.. ทำความเข้าใจก่อนอ่าน ..
ตัวอักษรสีน้ำเงิน คือ ภาษาไทย
ตัวอักษรสีเขียว คือ ภาษาเกาหลี
ตัวอักษรสีม่วง คือ ภาษาอังกฤษ
ตัวอักษรสีเทา คือ เรื่องราวที่เคยเกิดขึ้นแล้ว ..
Asia is V.i.P :: 5
CREDIT :: Bigbangthailand
.
.
.
“(_ _^)” ชายหนุ่มตาคมคิ้วถากมองบรรดาสาวน้อยสาวใหญ่ผ่านกระจกใสของคลื่นสถานีวิทยุของเครือแกรมมี่ ไม่ใช่ว่าพวกเขาจะอยู่ข้างนอกแล้วมองดูสาวๆในตู้กระจกหรอกนะ สาวๆต่างหากที่นั่งมองพวกเขาอยู่ในตู้กระจก ขนาด 10 คนจุ 3 ด้านมีแต่ผู้หญิง แต่ข้างในตู้กระจกนี่สิ มีแต่ผู้ชาย.....
ซึงริหันมองรอบด้านอย่างอารมณ์ดี เขาสะกิดท๊อปให้ยิ้มกับเหล่าแฟนคลับอย่างไม่รู้เหนื่อย สายตาคมที่จับจ้องด้านนอกนั้นเขากำลังมองหาใครบางคนอยู่ แต่มองออกไปทีไรก็ไร้วี่แววของเจ้าร่างบางนั้นทุกครั้ง เขาไม่ได้หวังว่าจะให้เธอเดินอยู่แถวนี้แต่เขากลัวต่างหาก.....กลัวว่าเธอจะมารู้ความจริงนะสิ ชายหนุ่มร่างหนาคิ้วถากกระแอมในลำคอเล็กน้อยเมื่อดีเจถามคำถามเกี่ยวกับตัวเขา.....ชายหนุ่มหัวเราะ หึหึ เสียงใหญ่ในลำคอหนา เขาเพิ่งตอบคำถามได้ถูกโรคกับตัวเองดีแท้.....
“ เออ ไม่ทราบว่าพวกคุณชอบผู้หญิงไทยมั้ย ?? ” เสียงดีเจอารมณ์ดีถามผ่านลาม
“ ชอบครับ ชอบมาก ” เสียงที่ดังขึ้นก่อนใครเพื่อนไม่พ้นเสียงใหญ่ของพี่ใหญ่ของวง แดซองยิ้มตาหยี่อย่างรู้ความหมาย ทุกคนมองหน้ากันไปมาพี่ใหญ่ของพวกเขาท่าจะเป็นเอามาก (^_ _) คนฟังที่ฟังสัมภาษณ์นั้นต่างหน้าชื่นตาบานยังไงหนุ่มๆก็ต้องตอบแบบนี้อยู่แล้ว มันเหมือนเป็นบทให้ท่องจำขึ้นใจว่าไปประเทศไหนก็แล้วแต่ ก็ต้องตอบว่า ชอบครับ ดีครับ ทุกอย่างสวย แปลกอะไรทำนองนี้......ถึงแม้บางครั้งมันอาจจะตรงข้ามกับความเป็นจริงก็ตาม......
หนุ่มๆใช่เวลาไม่นานในการให้สัมภาษณ์ พวกเขาก็ต้องไปที่อื่นต่อ......ท๊อปหยิบโทรศัทพ์มือถือขึ้นมาอย่างใจหมาย เมื่อเช้าตอนจียงอาบน้ำเขาได้กดหาเบอร์ของเอเชียเรียบร้อยแล้ว มือหนากดเบอร์ที่พิมพ์ไว้เบอร์แรก ดีนะที่ขึ้นด้วยตัวเอ จะได้ไม่ต้องหากันนานนัก........ปลายสายรับเสียงหวาน ก่อนจะตามมาด้วยเสียงตกใจ
“ เอเชียเธออยู่ไหน ??” เสียงใหญ่ถามเบาๆ ตอนนี้เขาอยู่ร้านอาหารทะเลแห่งหนึ่งในย่านสุขุมวิท
“ อยู่ที่ห้องนะสิ.....ซึงยอนนายรู้เบอร์ฉันได้ยังไง ?” เอเชียกรอกเสียงใสจนทำให้คนฟังคลายยิ้มบางๆ
“ รู้แล้วกันแหละน๊า......ผมจะเสร็จธุระราวๆ 4 ทุ่ม คุณมาหาผมที่โรงแรมได้ไหม ? ”
“ ไม่เอาไม่ไป...” เอเชียตอบ
“ ต้องมาสิ.....ผมออกจากโรงแรมไม่ได้ ผู้ปกครองผมคาดโทษเอาไว้ ( ผู้ปกครองที่ว่าหันมามองร่างหนายืนแอบคุยโทรศัพท์อยู่อีกมุมของห้องอาหาร ท๊อปเหลือบมองร่างผอมอย่างเกรงใจ ไอจียง แกจะจองล้างจองผลาญฉันไปถึงไหน ฉันเป็นพี่แกนะโว้ย !! แต่ตาคมนั้นต้องสยบต่อสายตามังกรของจียงอีกครั้ง เขาต้องหันหน้าเข้ากำแพงในที่สุด )เอเชียมาเถอะนะ.....น๊า” ชายหนุ่มพยายามหาเหตุผลที่ดีที่สุดเพื่อให้เธอมาหาเขา โรงแรมเป็นที่ปลอดภัยที่สุดโดยเฉพาะแฟนคลับและนักข่าว เอเชียเงียบไปครู่ เธอยื่นขอแม้ว่ามินต้องไปด้วยเธอถึงยอมไปหาเขาที่โรงแรม
ชายหนุ่มตอบตกลงทันทีเขาเผยยิ้มกว้างจนเห็นโหนกแก้มชัดเจน แค่หนีบยัยตัวกวนมาแค่นี้ไม่ใช่ปัญหาสำหรับเขาเลย ส่ง แดซองและซึงริเข้าไปก็อยู่นิ่งเอง ท๊อปเดินกลับมาที่โต๊ะกินข้าวอีกครั้ง เขาไม่ได้แค่มาทานข้าวธรรมดาแต่พวกเขาต้องถ่ายทำสกู๊ปของช่อง แชลแนลวี อีกด้วย..( ไหนว่า ตารางงานว่างไง ! แง่งง - -+ )
.
.
เอเชียยืนเท้าสะเอวมองเพื่อนสาวที่จัดแจงสิ่งของต่างๆลงกระเป๋าอย่างบรรจง รูปถ่าย 5 ใบปากกา ซีดีเพลง อะไรต่อมิอะไรเยอะแยะเต็มไปหมดลงกระเป๋าใบน้อย ที่เจ้าตัวยึดมาจากเจ้าของห้อง มินถอนหายใจแรงๆก่อนจะใช้มือปาดเหงื่ออย่างอารมณ์ดี (เกินเหตุ) อันที่จริง เอเชียไม่ค่อยอยากไปสักเท่าไหร่นัก โรงแรมที่ว่านั้น แต่ทนเสียงอ้อนของเพื่อนสาวตัวดีไม่ไหวบวกกับเสียงใหญ่ๆที่พยายามเปล่งเสียงให้ฟังราวกับว่าน่าเอ็นดูเหลือเกิน
( ตกลงเธอไปเพราะ ยัยเพื่อนตัวดี หรือ เด็กหนุ่มเกาหลีหน้าตาดี กันแน่ ?? )
“ เอ.......ยัยเอ !!!” เสียงมินดังขึ้นมาใกล้ๆหูของเอเชีย จนทำให้เอเชียสะดุ้งเล็กน้อย
“ อะไร !! มาตะโกนใสหูฉันทำไม ?? ”
“ ป่าว ......เห็นเธอเหม่อๆอะ เอเชีย ไปกันเถอะฉันคิดถึงน้องแดซองจะแย่ ” มินหัวเราะเสียงดัง นึกขำกับอาการเหม่อของเอเชีย แล้วดึงแขนเพื่อนรักไปนอกห้อง มินยิ้มกริ่มก่อนจะเอื้อมมือไปปิดประตูห้องของเอเชีย เธอพร้อมที่จะเจอกับ 4 หนุ่มแห่งบิ๊กแบงแล้ว ( ถ้าไม่นับอิตาเทมโปนะ -*- )
.
.
เวลาบ่งบอกเวลา 4 ทุ่มกว่าๆ 2หญิงสาวนั่งนิ่งในล๊อบบี้โรงแรมหรู เอเชียทำท่าจะหลับเป็นครั้งที่ 2 ส่วนมินนั้นนั่งนิ่งแต่สายตาเธอนั้นกลับไม่นิ่งตามตัว หญิงสาวทั้ง 2 คนมาก่อนเวลาเพียงเล็กน้อยเท่านั้น เอเชียเริ่มใจเต้นอีกครั้งเมื่อเธอรู้สึกตัวว่ากำลังมีใครคนหนึ่งเดินมาทางพวกเธอที่นั่งอยู่ ร่างที่คุ้นตาหยุดยืนตรงหน้าเอเชีย รอยยิ้มร้ายปรากฏขึ้นให้หมวกใบสวย เอเชียและมินต้องลุกขึ้นจากเก้าอี้นวมอย่างโดนคำสั่ง 4 ร่างของชายหนุ่มกลุ่มหนึ่งเดินมาสมทบในเวลาเพียงไม่กี่นาที ทุกคนยิ้มพร้อมกันอย่างรู้หน้าที่
“ ทุกคนนี่........เอเชีย และ มิน..” เสียงใหญ่ของท๊อปดังขึ้นมาทันทีที่ทุกคนยืนจ้องหน้ากันสักครู่ เด็กหนุ่มทั้ง 3 คนต่างยิ้มอย่างเป็นมิตรพร้อมยื่นมือให้จับเป็นการทักทาย จียง ยองเบ และซึงริทำที่ว่าไม่เคยเจอมินมาก่อน มินก็เช่นกัน การแสดงนั้นเหมือนเป็นที่ตกลงกันไว้ตั้งแต่ตอนบ่ายแล้ว.......เอเชีย ยิ้มกว้างให้กับ 2 หนุ่มที่เธอไม่เคยเจอ ยองเบและซึงริ ……..
“ พี่เอเชีย พี่มินหวัดดีฮะ.....” เสียงแหบของแดซองดังขึ้นมาทันทีที่ทุกคนจับมือกันเสร็จ มินยิ้มกว้างทันที ( แดซอง เด็กน้อยของฉัน ~)
“ เอเชีย.....นี่ ยองเบ และ ซึงริ ( ไอนี่...เป็นน้องคนเล็กเขาซนมากนะเอเชีย )” ท๊อปกระซิปบอกเอเชีย ทันที่แนะนำชื่อของ 2 หนุ่มตรงหน้า เอเชียยิ้มกว้างพยักหน้าหงิกๆ จากนั้นพวกเขาทั้งหมดก็นั่งลงที่โซฟาตัวยาวของล๊อบบี้ ท๊อปนั่งประกบเอเชีย ส่วนแดซองนั่งประกบมินต่อจากมินก็จะป็นซึงริ จียงและยองเบนั่งที่เก้าอี้นวมเดียว
มินนั่งนิ่งแต่ใจเธอแทบทะลุออกมาจากตัวแล้ว.....อะไรกัน ?? เหมือนเธออยู่ในความฝันเลย ซ้ายก็แดซอง ขวาก็ซึงริ โอ๊ยยยย แถมถัดไปก็ยองเบ จียง ข้างหน้าก็ ไอเทมโป......แต่เอเชียสิ นั่งนิ่งยิ้มกว้างอย่างไม่รู้สึกเลยว่า คนพวกนี้ยิ่งกว่าคนธรรมดาอีก....
พวกเขา คือ BigBang เชียวนะยัยเอ....
มินอยากจะเดินไปบอกเอเชียเหลือเกิน แต่เธอก็ทำไม่ได้ พวกเขาจะปิดเรื่องนี้ได้นานเท่าไหร่เชียว คนที่ลำบากที่สุด คือเทมโป ใช่ไหม ?? เขาจะทำยังไง จะตอบคำถามของเอเชียไหวไหม ?? มินคิดอย่างอารมณ์ดี.........แต่นึกไปนึกมา คนที่ซวยมากกว่าเทมโป อาจจะเป็นตัวเธอเองก็ได้ โทษฐาน ปิดปังเพื่อนสนิท.....มินลอบหายใจเบาๆ ก่อนที่จะหันไปยิ้มตอบกับซึงริ
“ พี่มินฮะ.....ผมน่ารักไหม ??” เสียงน้องเล็กดังขึ้นมา แดซองยิ้มตาหยี่ทันที ยองเบและจียง ต่างทำตาโต ไม่นึกว่าเด็กหนุ่มน้องเล็กจะกล้าถามคำถามนี้ ท๊อปนั้นยังคงนั่งนิ่งจ้องตาซึงริอย่างดุๆ เขากลัวว่าไอน้องคนเล็กจะหลุดอะไรมาสักอย่างที่ต้องทำให้เขาเดือดร้อน.....( อันที่จริง แกนั้นแหละเทมโป ที่ทำให้คนอื่นต้องเดือดร้อน -*-)
“ เออ...น่ารักจ๊ะ...น่ารักมาก ( นายดูดีกว่าในทีวีเยอะเลยนะซึงริ )” มินพูดภาษาอังกฤษตอบทันทีที่ตั้งตัวได้ว่าควรตอบภาษาอะไร เพราะซึงริถามเป็นภาษาอังกฤษมานะสิ.......แต่เธอก็รีบกระซิบเป็นภาษาเกาหลีทันทีเมื่อพูดจบประโยค เด็กหนุ่มนามซึงริยิ้มกว้างอย่างดีใจสุดขีดพร้อมยืดตัว ทำตาแบ๊วใส่ยองเบที่เหล่มองอย่างหมั่นไส้
“ เอเชีย......เราไปคุยกันที่สระน้ำกันดีมั้ย ?? คือผมอยากให้.....เพื่อนคุณอยู่กะน้องๆของผม ( เหตุผลฟังไม่ค่อยขึ้นเลยเนอะ... - -‘ )” ท๊อปพูดเสียงเบาแต่ก็พอทำให้คนข้างๆอย่างจียงได้ยิน เอเชียเอียงคออย่างไม่เข้า ทำไมต้องหนีไปคุยกัน 2 คนหล่ะ.....ทั้งๆที่คุยกันหลายๆคนสนุกดี หญิงสาวทำท่าอึกอัก 2 จิต 2 ใจ
แต่แล้วร่างบางของเอเชียก็ถูกกระชากเบาๆออกจากโซฟา....มือหนาของท๊อป จับข้อมือเอเชียหลวมๆ เขาไม่ต้องการคำตอบ เขาต้องการที่จะสารภาพรักกับเธอต่างหาก.......การหนีให้พ้นสายตาของน้องๆนั้นเป็นเรื่องยาก เพราะไอพวกนี้แสบพอตัว เด๋วก็ต้องเดินตามเขามา ท๊อปเลยหันหลังกลับไปพูดทันที
“ ห้ามพวกนายตามมาเข้าใจมั้ย ??........ไม่งั้น อนาคตดับวูบแน่ๆ ” เสียงใหญ่ขู่เป็นภาษาเกาหลี ก่อนจะลากมือเอเชียเดินออกจากล๊อบบี้ตรงไปที่สระน้ำของโรงแรม จียงหัวเราะเบาๆ.......พี่ใหญ่ของเขาสงสัยจะเอาจริง
แดซอง ยองเบ ซึงริหัวเราะร่วนทันทีที่ร่างใหญ่เดินออกไปจากล๊อบบี้ มินเองหัวเราะเบาๆ.....ไม่แน่เชื่อ ไอเทมโป แกจะจริงจังกับเอเชียถึงขนาดนั้นเชียว ซึงริหยิบอมยิ้มขึ้นมา.....เขายื่นให้ มินอันนึงก่อนจะล้วงกระเป๋าหยิบอีกอันเพื่อเข้าปากตัวเอง.........ยองเบ หันมองหน้าจียง อย่างรู้ความหมาย พวกเขากลัวเทมโปหรอ ?? ไม่มีทาง การขัดคำสั่งพี่ใหญ่ถือว่าเป็นเรื่องสนุกของพวกเขา......
เสียงโทรศัพท์ของแดซองดังขึ้นมาทำร้ายความเงียบ........
“ ฮัลโหล...ยูยัง หรอ ?? อืมๆ เข้าใจแล้ว ทุกคนสบายดีด้วย เมืองไทยสวยมากเลย.....กลับไปเด๋วผมโทรหานะ ”
แดซองวางหูไปแล้ว......จียงมองหน้าน้องชายก่อนจะยกยิ้มอย่างรู้กัน
“ยัยยูยัง โทรมาหรอ ?? สงสัยจะให้ซื้อของฝากไปให้ชัวร์ๆใช้มั้ย ?? แดซอง....” ยองเบพูด เขานึกถึงเพื่อนวัยเด็กคนหนึ่ง......ยูยัง..... แดซองยิ้มตาหยี่พยักหน้าแทนคำตอบ
.
.
ลมเย็นๆของต้นเดือนธันวา กระทบร่างบางและร่างหนาที่นั่งอยู่ริมสระน้ำของโรงแรม.....หลายเรื่องราวผ่านออกจากกลีบปากบางของเอเชีย......โดยมี ชเว ซึงฮยอน นั่งรับฟังอย่างเปิดใจ เขาไม่คิดว่า ผู้หญิงคนนี้จะโดนใจเขาอย่างจัง ....เอเชีย....เขาจะต้องรวบรวมความกล้าแค่ไหนที่จะสารภาพรัก เขาอยากจะถามเธอเหลือเกินว่าเธอจะใจตรงกับเขามากน้อยแค่ไหน ?? มันเป็นเรื่องที่เขาต้องยอมรับ
เอเชียเหมือนใครคนหนึ่ง.......ใครคนนั้น ??
แต่มันจะดูเลวเกินไปที่จะรักเอเชียด้วยเหตุผลแค่นี้ ....ที่จริง เขาถูกใจเอเชียตั้งแต่ที่เจอเธอวันแรก เอเชียใจดี และเอเชียเป็นผู้หญิงอย่างที่เขาต้องการ.......
นานแล้วที่เขาต้องเดินกลับบ้านคนเดียว นานแล้วที่ไม่มีใครเดินเคียงข้างเขาเวลาที่เขาต้องการใครสักคน นานแล้วเช่นกันที่คนอย่าง..... ชเว ซึนฮยอน ไม่ได้รักใคร .....หลังจากที่เดินตามความฝันตัวเอง
“ ซึนยอน....นายอยู่เกาหลี นายเรียนที่ไหน ?? ” เสียงหวานถามขึ้นมา ทำให้ชายหนุ่มอึกอักที่จะตอบ เขาสะบัดหัวเบาๆ หมวกใบสวยถูกถอดออกอย่างบรรจง แววตาคมเข้มจ้องไปหาหญิงสาวตรงหน้าอย่างจงใจ เอเชียยังเอียงคอรอคำตอบ.....แต่ชายหนุ่มเอาแต่ยกยิ้มเล็กน้อย
“ ผมไม่ได้เรียนหรอกเอเชีย ผมไม่ชอบเรียนในมหาลัย....ตอนนี้ผมทำงานอยู่ ทำงานที่ผมรัก ” เสียใหญ่ตอบ เขาก็อยากบอกความจริงกับเอเชียอยู่เหมือนกัน แต่เขาไม่แน่ใจว่า เอเชียจะโกรธเขาหรือจะเกาะติดเขาทันที เมื่อรู้ว่า ชายหนุ่มตรงหน้า คือ ท๊อป แห่ง บิ๊กแบง........ไม่ใช่ ชเว ซึงฮยอน ผู้ชายเกาหลีที่เดินตามความฝันตัวเอง
“ อ้าว....ไม่ได้เรียนหรอ ?? ที่บ้านนายไม่ว่าหรอ ?? แล้วนายทำงานอะไรอะซึงยอน ” เอเชียถามต่อไปอีก....ชายหนุ่มทำหน้าเก้อ
“ ผมทำงานในค่ายเพลงแห่งหนึ่งในเกาหลี .....นั้นเป็นความฝันของผมเลยนะ ผมเรียนจบ ม. 6 ผมก็เดินตามหาความฝันทันที “ ท๊อปตอบเสียงขรึม เขาจะบอกเอเชียยังไงอีกดี......ถ้าคำถามต่อไปของเอเชียคือ
“ ค่ายเพลงหรอ ?? นายทำหน้าที่อะไร แล้วร้องเพลงได้มั้ย ?? ซึงยอนหน้าตาอย่างนายเป็นนักร้องได้สบายๆเลยนะ...” เอาแล้วไงคำถามที่เขาไม่อยากตอบ......ท๊อปลอบถอนหายใจเล็กน้อย วันนี้เอเชียถามมากกว่าปกติแหะ
=________=’
“ ก็......เป็นผู้ช่วยทั่วไปอะเอเชีย ไม่มีอะไรหรอก ?? แต่ไอที่ถามผมว่า ผมร้องเพลงเป็นมั้ย ?? เอ่อออ ผมร้องแร๊พกับทำบีชบ๊อก เป็นแค่นั้นเอง.....” ท๊อปตอบไม่เต็มเสียง นั้นคือเรื่องจริงและเรื่องยากของเขา ที่จะร้องเพลงธรรมดาๆอย่างสมาชิกในวง ไม่เป็นและถึงเป็นก็ไม่ดีเท่าที่ควร เขาจริงเลี่ยงที่จะไม่ร้องมันเสียดีกว่า.........
หลังพุ่มไม้ มี 5 ชีวิตที่หัวเราะในลำคออย่างเงียบๆ พี่ใหญ่ของเขาเจอศึกหนักก็คราวนี้แหละ.....มันเป็นเรื่องยากที่คนอย่าง ท๊อปจะร้องเพลงธรรมดา 5555
“ นั้น ~ ...ฉันอยากฟังนายร้องเพลงให้ฉันฟังหน่อยสิ.......ซึงยอนฉันอยากฟัง ” เอเชียพูดเสียงหวาน จนทำให้คนฟังแทบเผลอโนมตัวไปหา......แต่เขาก็ต้องชะงัก กับคำขอร้องที่เอเชียพูดมา ร้องเพลง !!! มันยากไปสำหรับเขารึป่าว ??
“ เอาเป็นแร็พหรือไม่ก็บีชบ๊อกได้ไหม ?? เอเชีย.....ไม่รู้แหละ ยังไงคุณก็ไม่มีทางเลือก ” ชายหนุ่มพูดแบบมัดมือชก เอเชียถลึงตาโตใส่ชายหนุ่มที่ยกยิ้มกว้าง แต่ยังไงเอเชียก็ต้องพยักหน้าเนิบๆ
( ชนกลุ่มน้อยหลังพุ้มไม้ ค่อยเดินออกไปหัวเราทีละคน......แล้วค่อยๆทยอยกลับมา พี่ใหญ่ของวงหน้าซีดใต้แสงจันทร์เชียว 5 5 5 5 )
“니ㅑ{%서;]%ㅓㅜ+려ㅗㅜ~티니!류3ㅗㅎㅇ@이므누!!퓨러ㅜ . ㅋ/틍]러ㅑ&*ㄱ[+_ㅔ]ㅜ^ㅋ;ㅣㅏ[ㄹ세……”
“ เอ่อ.....( เอเชียใช้มือปาดเหงื่อเล็กน้อย -__-‘ ) ซึงยอนหยุดเหอะ !!.....ฉันขอร้อง” เอเชียพูดขึ้นทันทีที่ท๊อปเริ่มจะแร็พประโยคที่ 2 เขาหยุดทันที ใบหน้าเข้มเจือนไปด้วยความกังวล เอเชียไม่ชอบหรอ ??
“ ทำไมละเอเชีย....คุณไม่ชอบหรอ ??”
“ ป่าว...แต่ ฉันฟังไม่รู้เรื่องนะสิ =______=’ ฉันขอโทษนะซึงยอน ” เอเชียหัวเราะเบาๆ เธอไม่เข้าใจมันจริงๆนั้นแหละ ชายหนุ่มหัวเราะเก้อตามเอเชีย......อันที่จริงเขาก็อยากร้องเพลงสักเพลงให้เธอฟังเหมือนกัน แต่ทำไงได้ล่ะ.......ก็มันร้องไม่เป็นนี่น๊า -*-
“ ไม่เป็นไร ๆ ผมจะไปฝึกร้องให้ดีกว่านี้นะเอเชีย “ เสียงใหญ่ๆของชายหนุ่มพูดเบาอยู่ในลำคอ สักวันๆ เอเชียคงจะได้ยินผมร้องเพลงธรรมดาที่ใช่แร็พแน่นอน.......ท๊อปทำหน้าเก้อๆ เอเชียคุณดูเป็นผู้หญิงจริงใจเหลือเกิน
ถ้าเป็นคนอื่นที่รู้ว่าเขาเป็นใคร ก็คงจะนั่งฟัง ทำหน้าฝันหวานไปแล้วหล่ะ.....ชอบไม่ชอบไม่รู้ รู้แต่ว่าเป็น ท๊อปแห่งบิ๊งแบงนั่งอยู่ข้างๆก็เป็นพอ ........
ผู้หญิงแบบนี้น้อยคนนักที่จะได้ใจของเขาไป ในชีวิตก็มีอยู่ 2 คนที่จะได้ใจของผู้ชายที่ชื่อ ชเว ซึงฮยอน ใครในความทรงจำกับเอเชียหญิงสาวในปัจจุบัน..........
เอเชียหัวเราะร่า......เธอมีความสุขอย่างบอกไม่ถูก อะไรทำให้เอเชียอยากเจอชายหนุ่มตรงหน้าทุกวัน นานแล้วที่เธอไม่เคยได้สัมผัสกับความรัก เอเชียคลายยิ้มสวยใต้แสงไฟยามค่ำคืน คนที่ถูกมนต์สะกดของรอยยิ้มนั้นจะเป็นใครได้........นอกจากชายหนุ่มร่างใหญ่ คิ้มเข้ม ตาคม เรียวปากสวยเป็นกระจับเม้นเข้าหากันอย่าเผลอตัว คำพูด 1 ประโยคที่ชายหนุ่มตรงหน้าต้องการเอื้อนเอ่ยออกไป วันนี้เขารวบรวมความกล้ามาเต็มที่ มือหนาเริ่มเกาะกุมมือบาง ความอบอุ่นได้แผ่ซานเข้าในตัวเอเชียอย่างรวดเร็ว.......เธอคลายยิ้มน้อยๆก่อนจะหันไปมองกระถางดอกไม้อย่างเก้อๆ
“ เอเชีย.....” ท๊อปเอ่ย
“ หืม ว่าไงคะ” เอเชียหันกลับมามองชายหนุ่มตรงหน้า ตอนนี้หมวกใบสวยได้ถูกนำมาวางไว้ข้างๆตัวของท๊อป ตาคมจ้องมองใบหน้าซีดของหญิงสาว อย่างพิจารณาผู้หญิงคนนี้ เธอเหมือนมีมนต์สะกด.......เอเชีย ผมรักคุณ ผมจริงจังนะ !! ชายหนุ่มได้แต่นั่งคิดนิ่ง จนเอเชียกระตุกมือหนาเบาๆ ชายหนุ่มร่างหนาสะดุ้งเล็กก่อนจะอึกอัก พูดประโยคเด็ด........ท๊อปสูดหายใจเข้าลึกๆ
“ เอเชีย......ผม ผม เอ่ออออ.....ผม ระ”
กรี๊ดดดดดดดดดด !!!!!!!!!!!!!!!!!
ไอหนูบ้า !!!!
เฮ้ยยยย !!
มินและชนกลุ่มน้อยบิ๊กแบงกระโดดออกมาจากพุ้มไม้พร้อมกัน จียงกระโดดไปทางเดียวกับซึงริ ยองเบยืนนิ่งทำท่าเหมือนจะเป็นลม ส่วนมินกอดแดซองที่ยื่นนิ่งด้วยความช๊อก ( ช๊อกที่มินมากอดเขาต่างหากนะ ไม่ใช่หนูตัวเขื่องนั้นหรอก -*- )
ท๊อปและเอเชียหันไปมองต้นเสียงและกลุ่มคนที่รู้จักเป็นอย่างดี ท๊อปทำหน้าเหมือนโดนปาด้วยไม้หน้า 3 ยัยมินเธออีกแล้ว - -* ยัยมินเธออาจจะไม่ตายดีแน่ๆที่มาขัดจังหวะ การบอกรักของเขา ........คืนนี้คงหมดโอกาสแล้วในการบอกรัก เอเชียหัวเราะร่า....เมื่อเห็นมินกำลังกอดแดซองอย่างแนบเนียน ( เห็นได้ชัด....ว่าเนียนมากๆ หนูวิ่งไปไกลแล้วแต่มินยังคงกอดแดซองอยู่ -*- ) จียง ยองเบ แดซองและซึงริ ร่วมทั้ง มินทำหน้าเจือนๆทันทีที่ถูกจับได้ว่าแอบฟัง ตาดุของท๊อปมองมายัง 5 ร่างที่ยืนนิ่งอยู่ ( มินเลิดกอดแดซองทันที...) ทุกคนหันหลังกลับพร้อมกัน แล้วทำไม่รู้ไม่ชี้ต่อไป เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นถือว่า เป็นภาพลวงตาแล้วกันนะท๊อป.........จียงคิดในใจ
เอเชียหันไปมองชายหนุ่มอีกครั้ง.....เธอยังไม่ทันได้ยินว่าชายหนุ่มจะพูดว่าอะไร แต่เธอก็รู้สึกดีที่วันนี้ ตอนนี้มีชายหนุ่มยืนอยู่ข้างๆ ซึนยอน......ถ้าฉันบอกว่าชอบนายจะเร็วเกินไปมั้ย ?? นายจะคิดแบบฉันรึเปล่า ?? แล้วถ้านายกลับเกาหลีนายจะลืมฉันมั้ย ?? ......เอเชียตั้งคำถามในใจ ร่างบางถอนหายใจเบาๆ เธอก้มดูนาฬิกาข้อมือ จะเที่ยงคืนแล้ว.....
“ เข้าไปข้างใน กันเถอะซึงยอน....”
“ อืม.......ได้ๆ เอเชียคุณอย่าเพิ่งรีบกลับนะ ผมอยากชวนกินอะไรก่อน ทั้งหมดนั้นแหละ 7 คน กินที่นี้ ผมเลี้ยงคุณเองนะเอเชีย ” รอยยิ้มบางปรากฏที่เรียวปากบางของเอเชีย เธอพยักหน้าเนิบๆ การได้อยู่กับคนที่ชอบก็คงมีความสุขอย่างนี้แหละมั่ง..............
.
.
.
END :: 5
TBC........
ว่ามีคสนตามอ่านเรื่องนี้ ....
จะมีแค่เรา อิอิ
ยังไงก็ตามเป็นกำลังใจให้น่ะ
แต่ง ได้น่ารัก มากเลย
แล้ว แบบนี้ เท็มจะสารภาพ กับเอเชียได้สักทีไหมน๊อ
รอลุ้นๆๆๆๆ
ดูท่าแล้ว เนื้อเรื่องคงยาวน่าดูเลยน่ะ
แต่ไปเรื่อยๆๆก้ดี เหมือนกัน
ก็ได้แต่ หวังว่าคงต้องจบอย่างระทับใจแน่ๆๆๆ
บอกใบ้ไว้นิดนึงน่ะ
อยากให้จบแบบที่ ไม่มีใครให้จบ จะประทับใจคนอ่าน(คนนี้)
หรือจะสนองนี๊ส ของไรเตอร์ เองก็ ไม่เป็นไร
ตามอ่านตลอดน่ะ
อ้อ
ลืมบอกไป
ชื่อ"น้ำ"น่ะค่ะ
#1 By ~UZ_SUN~ on 2008-03-07 03:51