funny_box

เซ็นทรัลเวิลด์ 

“ น้องๆคะต่อแถวให้เรียบร้อยนะคะ แล้วเข้าไปอยู่ข้างใน เดี๋ยวหนุ่มๆก็มาแล้ว.....”  เสียงพี่ๆของจีเอ็มๆตะโกนบอกเป็นระยะๆ  มินเองมาต่อแถวทันเวลาเธอก้มดูป้ายที่แขวนคอ พร้อมยกยิ้มอย่างดีใจ หุหุหุ คนที่ 37 ..

เธอเดินตามแถวเพื่อเข้าไปใน.....คอก  ซึ่งเธอมักบอกกับเอเชียเสมอว่า ถ้าดารา-นักร้องต่างประเทศมานะ จะมีคอกอย่างนี้ทุกงานเลย  เอเชียยังพูดติดตลก...” งั้นเขาก็เรียกว่า คอกกั้นชะนีนะสิ “  มินมักหัวเราะเสมอเมื่อเห็นที่กั้นแบบนี้ มันก็เหมือนกับที่เอเชียบอกนั้นแหละเพราะในนี้มีแต่ผู้หญิง ผู้ชายแท้นั้นหายากมากในคอกอย่างนี้

เวลาบ่ายโมงกว่าเสียงกรี๊ดของบรรดาแฟนคลับได้ดังขึ้น  มินเป็นคนหนึ่งที่ต้องลุกขึ้นเพื่อดูหนุ่มๆมาถึง เธอไม่อยากเชื่อเลยว่า 2 หนุ่มที่ยืนอยู่ข้างหน้านั้น เมื่อคืนเธอได้ใกล้ชิดขนาดไหน แล้วพวกเขาจะตกใจไหม ? ที่เห็นเธอมาในวันนี้ เทมโปเองอาจจะมองหาเอเชียอยู่ก็เป็นได้ เขาคงต้องระวังตัวที่สุด

เอเชียไม่ใช่หญิงไทยที่เขาจะมาเล่นตลกได้หรอก  มินยิ้มออกมาอย่างพอใจ ป้ายที่เธอทำมาเพื่อแดซองชูขึ้นสูงๆ  เธอหวังอย่างมากว่าเด็กหนุ่มที่พูดคุยกับเธอเมื่อคืนจะหันมามองตรงที่เธอยืนอยู่......

มินโชคดีที่เป็นคนตัวสูงโปร่งเล็กน้อย เธอไม่ต้องเขย่งให้สุดปลายเท้าก็เห็นพวกเขาชัดเจน  ชายหนุ่มตาคมหันมามองป้ายที่มินชูสุดแขน คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันอย่างรวดเร็ว  มินเองเห็นปฏิกิริยานั้นก็หัวเราะในลำคอ 

เทมโปนายคงจำป้ายฉันได้....นายกำลังมองหาเอเชียละสิ.... ชายหนุ่มเอี้ยวตัวไปข้างหลังเพื่อเรียกแดซอง  เขาทำหน้าบุ้ยใบ้มาตรงป้ายใหญ่ของมินที่เขียนตัวโตๆที่เป็นภาษาเกาหลีว่า “ คังแดซอง ฉันรักเธอ ” เด็กหนุ่มยิ้มตาหยี่ทันทีเมื่อเห็นหญิงสาวยืนชู้ป้ายอย่างตั้งใจ  ท๊อปเองเกือบหน้ามืด ตาคมมองมายังมินไม่ละสายตา  เขาสอดส่องไปทั่วว่าจะเจอเอเชียรึป่าว....แฟนคลับเต็มเกือบทุกชั้น เอเชียไม่ได้อยู่ในกลุ่มแฟนคลับไหนเลย 

จียงเอื่อมมือผ่านซึงริสะกิดท๊อปเบาๆก่อนจะหันไปกระซิบ “ นายมองหาใคร ? ” คำตอบที่ได้มาคือ “ เอเชีย “ แต่เขาก็บอกจียงว่าเธอไม่มามีแต่เพื่อนของเอเชียเท่านั้นที่ยืนชูป้ายหลาอยู่ตรงหน้าพวกเขา  จียงหรี่ตามองดูหญิงสาวที่ชูป้าย “คังแดซอง”ตัวโตๆ  คนนี้เองหรอ ?? แฟนคลับไอโดราเอมอน.....จียงยิ้มกว้างมาทางหญิงสาวทันที  มินคงตาไม่ฝาดตอนนี้จียงคงรู้แล้วว่าเธอเป็นใคร

แดซองเองก็หันไปซุบซิบกับยองเบและจียงหันไปกระซิบกับซึงริ...( อืมม มันบอกกันเป็นทอดๆ _ _^) ทั้งยองเบและซึงริต่างหันมาทางเธอ....รอยยิ้มนั้นทำให้ มินแทบทรงตัวไม่อยู่ ตั้งแต่รอยยิ้มของแดซองที่มองมาทางเธอแล้ว....นี่ถ้าไม่เกรงใจ เธอคงกระโดดไปกอดคอกับพวกนั้นแล้วหล่ะ......

เวลาที่ทุกคนรอคอยมาถึง....การได้สัทผัสมือนุ่มๆของหนุ่มกำลังจะบังเกิด  พี่ๆเขาไม่ให้เลือกได้ใครก็คนนั้น...มินหลับตาแน่นภาวนาขอให้ได้ใครก็ได้ที่ไม่ใช่ เทมโป....100 คนแรกที่เป็นผู้โชดดีของคลื่นเวอร์จิ้นกำลังจะหมดไป ต่อมาก็จะเป็นคนที่อยู่ในคอกนี้.....

เรียกว่าคอกซะติดปาก มินหัวเราะเบาๆอีกครั้ง....มีแต่ชะนีจริงๆด้วย  รวมถึงตัวเราเอง เห้อๆ.....หนุ่มๆดูใจดีเป็นมิตรมากกับการแจกลายเซ็นครั้งนี้  เทมโปนายใส่หน้ากากได้ดีจริงๆ  เมื่อคืนแทบจะฉีกอกกันอยู่แล้ว....แง่งงงง สาธุ ใครก็ได้ที่ไม่ใช่ ไอหมีเทมนั้น....แต่นับวันหน้าเทมโปจะไม่เหมือนหมีแล้วเหอะ  มันจะกลายเป็นลิงอย่างกอลิล่าขึ้นทุกที

“ ฮ่า ฮ่า ฮ่า ” มินหัวเราะเสียงดังอย่างลืมตัว จนทำให้คนข้างๆเธอเริ่มมองมินเป็นตัวประหลาด (- -‘)

อีกไม่กี่คนก็จะถึงตามินแล้ว....หนุ่มๆหันมามองหญิงสาวร่างโปร่งเป็นระยะ  แดซองเองเป็นคนนั่งริมสุดเขาหัวเราะร่าเมื่อ มินช้อนตามองเขา....เทมโปเองก็หันมองมินเป็นระยะ...ในใจก็หวังว่าคนที่เขาต้องแจกลายเซ็นจะไม่ใช่ยัยคนนี้....

ซึงริยิ้มร่าแต่จียงกลับทำหน้าขรึมเป็นช่วงๆ ยองเบคงได้นิสัยจากแดซองเขายิ้มง่ายเหลือเกิน   มือบางคว้ากระเป๋าใส่เหรียญรูปโดราเอมอนที่ตั้งใจเตรียมไว้ให้แดซองตั้งแต่พวกเขายังไม่ได้มาถึงเมื่องไทย  ป้ายใหญ่ที่เธอถืออยู่มันดูเกะกะมากเมื่อกำลังจะขึ้นไปบนเวที  ทุกสายตาของหนุ่มๆหันมองมินคนเดียวเธอกำลังเดินไปที่ว่างของใครคนหนึ่ง....

“ อ๊า ยองเบ.....”  มินยืนประจันหน้ากับยองเบทันที เธอก็สั่นเหมือนกันนะ...ใครว่ายองเบไม่หล่อ  แดซองหันมามองหญิงสาวทันที มือบางยื่นปกซีดีให้ชายตรงหน้าเซ็น  แต่สายตามองเด็กหนุ่มตาสระอิไม่ลดละ มือบางกำกระเป๋าใส่เหรียญใบเล็กไว้แน่น  ยองเบเหมือนเล่นเซ็นทีละขีด ทำให้เวลามินต้องยืนอยู่ตรงนี้นานกว่าใคร 

“ หวัดดีฮะ มิน..” เสียงนุ่มของยองเบดังขึ้น

“ หวัด หวัดดีคะยองเบ ฮี่ๆ ” มินสะดุ้งเล็กน้อยไม่นึกไม่ฝันว่าจะมีคนรู้จักชื่อเธอเป็นคนที่ 3 แดซองหันไปกระซิบกับยองเบในช่วงเวลาแปบเดียว  ยองเบยิ้มกว้างออกมาพร้อมยื่นมือเรียวให้มินจับ

“ แดซองบอกว่า ห้ามกอดครับ..งั้นจับมือแทนละกัน”  ซึงรึหัวเราะเบาๆก่อนที่จะหันกลับไปเซ็นต่อ ตาคมของท๊อปเหล่มามองยองเบและแดซองที่ยิ้มอย่างมีความสุข....เอเชีย คุณไม่มาจริงๆใช่มั้ย ? ยัยมินไม่ได้พาคุณมาใช่มั้ย ??

“ เออคะ....เหอๆ แดซองฉันให้เธอ”  มือบางยื่นจับมือเรียวของยองเบ จากนั้นเธอก็ใช้มืออีกข้างยื่นกระเป๋ารูปโดราเอมอนให้แดซอง...ยองเบยิ้มกว้างทันทีเมื่อเธอปล่อยมือเขา  มินต้องลงจากเวทีแล้ว.....เธอต้องเดินผ่าน.....

“ อะ แฮ่ม !!! ” เสียงใหญ่ที่ไม่ต้องบอกว่าใคร  มินจิ๊ในลำคอเบาๆก่อนจะเหล่ตาไปมองหนุ่มที่หันมามองเธอลงจากเวทีพร้อมกัน.....

“ โอ๊ยยย อารายยเนี๊ยะ ผู้ชายมองพร้อมกัน 5 คน หุหุหุ ขอบใจนะเอเชีย ”  มินบ่นเบาๆกับตัวเองก่อนจะสาวเท้าขึ้นชั้น 2  เธอไปหาจุดโฟกัสที่ใหม่เพื่อจะมอง แดซองได้ชัดเจน 

ไม่นานก็เกิดความวุ่นวายสักพักใหญ่  จนทำให้หนุ่มต้องเลิกแจกลายซ็นกลางคัน  มินสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อเสียงโทรศัพท์ตั้งขึ้นขนาดที่เธอยืนจ้องหน้าแดซองอยู่ ใช่ว่าเธอจะจ้องแค่แดซอง  เทมโปและจียงเองเงยหน้ามาเจอเธอกำลังหยิบโทรศัพท์เครื่องบางมาแบบกับหู

“ ว่าไงยัยเอ.............ห๊า !!!! เธออยู่ไหนนะ ? สยามเราะ  จ๊ะๆ เด๋วฉันไปหาเธอนะเจอกันร้านเดินนะเอ ”  ปลายสายวางหูไปแล้ว มินทำหน้าเก้อใส่เทมโปที่จ้องเธอเพื่อหาคำตอบ.........จากนั้นพวกเขาก็ลงจากเวทีไป ทุกคนหันมองขึ้นมายังมินเพียงช่วงวินาทีเท่านั้น  เธอก้าวลงบันไดเลื่อนอย่างรวดเร็ว......เอเชียอยู่ที่สยาม  โอ๊ยยย แล้วพวกหนุ่มๆก็กำลังจะไปตู้ปลาของ แกรมมี่.....

มินกำลังวิ่งไปตามทางที่มีแต่แฟนคลับไม่เยอะเท่าไหร่ ใครๆเห็นเธอวิ่งก็คงนึกว่าตามดาราอย่างแน่นอน แต่ใครจะรู้หละ  เธอกลัวเพื่อนสาวสุดใจ กลัวว่าเธอจะย่างกลายไปแถวที่มีโปรเตอร์ของหนุ่มๆแปะไว้เต็ม......ร่างโปร่งเปลี่ยนจากวิ่งเป็นเดินอย่างเร็วออกจากห้างใหญ่เธอตัดสินใจเดินไปออกอีกทาง ร่างหนาที่ใส่หมวกดูคุ้นตามายืนกั้นเธอไว้

“ เอ๊ะ!! เทมโป..”  มินหายใจหอบอย่างเหนื่อย

“ เธอกำลังรีบไปไหน ? เอเชียหละ..”  ท๊อปพูดเสียงเบาดีนะที่เขาเดินเล็ดรอดแฟนคลับมาได้  จียงกำลังเดินเข้ามาพร้อมกับ แดซอง ยองเบและซึงริ  พื้นที่ตรงนี้เป็นพื้นที่ข้างๆห้างใหญ่แฟนคลับคงนึกไม่ถึงที่พวกเขาจะออกทางนี้

“ นั้นแหละ...ฉันกำลังไปหาเอเชีย ”  มินตอบเสียงเบา เธอส่งยิ้มพร้อมก้มหัวเล็กน้อยให้ผู้มาถึงอีก 4 คน

“ เอเชียอยู่ไหน....”  ท๊อปยังคงถาม

“ อยู่ที่  ที่พวกนายกำลังจะไปนี่แหละ......เทมโป เด๋วนายค่อยโทรหาเอเชียนะ ฉันจะรั้งให้ตอนนี้เอเชียยังไม่รู้ ”

“ ลำบากพี่แย่เลย ”  เสียงแหบเอ่ยขึ้นมา แดซองยิ้มกว้างก่อนจะชูกระเป๋ารูปโดราเอมอนขึ้นมา

“ เหะๆ ไม่เป็นจ๊ะ.....ดีใจนะคะที่ได้เจอพวกนายทุกคน ”  มินเอ่ยเสียงหวาน

“ ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ”  3 เสียงเอ่ยพร้อมกัยอย่างท่องไว้ ยองเบยิ้มกว้างก่อนจะหันไปคุยกับแดซอง

“ มิน....เธอต้องไม่ให้เอเชียรู้นะ เข้าใจมั้ย ? ไม่งั้น.....เธออด (ตาคมเอี้ยวไปมองเด็กหนุ่มตาหยี่ข้างหลัง )” ท๊อปมีต่อรอง โดยเอาเด็กหนุ่มตาหยี่เป็นเครื่องมือ  จียงและซึงรึมองหน้ากันอย่างไม่เชื่อหูตัวเอง

“ เออ รู้แล้วน๊า ( ไอเทมโป แก - -* )....แล้วเด๋วเจอกันนะคะ ^^ ”  มินโค้งเล็กน้อยก่อนจะรีบเดินไปทางถนนใหญ่  ทุกคนมองร่างโปร่งเดินจากไป.....

“ คนนี้หรอ ?? ที่ชอบแดซอง...”  จียงกระซิบถามท๊อปเบาๆ คำตอบของชายหนุ่มร่างหนานั้นเป็นเพียงแค่พยักหน้าเท่านั้น

อย่าให้เอเชียเจอพวกเขาโดยบังเอิญเลย ..........ท๊อปคิดอยู่ในใจ

.

.

.

END :: 4

TBC ..