funny_box

แสงแดดยามเช้ารอดผ่านผ้าม่านพื้นบางของห้องพักขนาดใหญ่ของโรงแรมหรู เตียงนอนขนาด 6 ฟุตครึ่งถูกเด็กหนุ่มวัยกระเตาะ 4 คนต่างจับจองพื้นที่กันเต็มเตียง เด็กหนุ่มน้องเล็กลืมตาขึ้นมาก่อนใครพลางยันตัวนั่งขึ้นในท่าที่สบาย ดวงตายังคงปรือบ่งบอกว่ายังอยากนอนต่อ แต่แล้วห่างสูงผอมกลับหันไปมองโซฟาตัวยาวริมระเบียงห้องร่างหนาของใครอีกคนกำลังนอนหลับสนิท

“ อ๊ากกก.......พี่ท๊อป พี่กลับมาแล้วหรอ ?”  เสียงแหลมแว่วมาจากบนเตียงทันทีที่เด็กหนุ่มขยี้ตาให้ช่วยในการมองเห็นเพิ่มขึ้น เสียงครางพร้อมหัวคิ้วที่ขมวดเข้าหากันครู่หนึ่งของพี่ใหญ่ในวงก็บังเกิดขึ้นแต่แล้วทุกอย่างก็กลับเป็นปกติเขายังคงหลับสนิท ทำให้น้องเล็กต้องกระโดดออกจากเตียงหนาเดินไปยังโซฟาริมระเบียงที่มีร่างใหญ่นอนหงายอยู่

“ พี่ฮะ..พี่ท๊อป~ ตื่นสิพี่.....”  ซึงริเขย่าแขนพี่ชายเบาๆก่อนที่จะมีใครอีกคนลากแขนน้องเล็กไปจากโซฟานั้น

“ นายจะไปกวนพี่เขาทำไม ? เดี๋ยวเขาก็ตื่นเองแหละ...”  เสียงนุ่มของยองเบดังขึ้นมาขณะลากน้องชายคนเล็กให้กลับมานั่งบนเตียงเช่นเดิมเขาตื่นทันทีที่เสียงของซึงริหลุดออกจากปาก แดซองลืมตาขึ้นมาหลังจากที่ความวุ่นวายเมื่อครู่เงียบลงพร้อมกับจียงที่ลุกขึ้นนั่งอย่างงัวเงียอยู่ข้างๆเด็กหนุ่มตาสระอิ....

“ ก็...พี่ท๊อปนะสิ หนีพวกเราไปเที่ยวคนเดียว ” เสียงน้องเล็กพูดด้วยอาการน้อยใจอย่างที่พี่ๆรู้สึกได้...... จียงถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะลุกขึ้นเดินตรงไปห้องน้ำ

“ กี่โมงแล้ว....เด๋วต้องซ้อมไม่ใช่หรอ ?”  ยองเบทิ้งตัวลงนอนอีกครั้งก่อนจะหันไปมองพี่ชายคนโตที่นอนหลับสนิทอยู่บนโซฟาตัวยาวริมระเบียงห้อง

“ อืม.....จะ 7 โมงเช้าแล้วหละยองเบ ”  จียงตอบทันทีเมื่อก้าวออกมาจากห้องน้ำ เขาเดินไปนั่งที่ปลายเตียงใหญ่อีกครั้งก่อนจะเหล่ตามองน้องเล็ก

“ พี่มองอะไร ?? ”  ซึงริหรี่ตามองตอบจียงก่อนจะยิ้มหวานใส่

“ ป่าว ? แค่คิดว่าวันนี้นาย.....กับพี่ มาเปลี่ยนใส่รองเท้าคนละข้างกันดีกว่า ? ” จียงพูดเสียงนิ่มก่อนจะยักคิ้วให้น้องเล็กที่ทำตาโตอยู่ข้างแดซอง

“ พี่...จะเล่นอะไรเนี๊ยะ ?? ” เสียงแหบดังขึ้นมาเจ้าของเสียงยังคงยิ้มตาหยี่

“ ป่าววเล่นนะ แค่หาอะไรทำเท่านั้นเอง  นายว่าไงซึงริ ?”  เสียงจียงดังขึ้นอีกครั้ง เด็กหนุ่มน้องเล็กพยักหน้ารัวพร้อมเสียงเครางแทนคำตอบ

ก๊อกๆ ....

“ พวกนาย !! ตื่นรึยัง ....”  เสียงของผู้จักการดังแว่วมาจากหน้าประตูห้อง ทำให้หัวหน้าวงอย่างจียงต้องเดินไปเปิดต้อนรับ

“ นึกว่าหายไปไหนกันหมด...ที่แท้มาสุมหัวอยู่ห้องนี้เอง แล้วทำไม ท๊อป ยังไม่ตื่นละ ?..” ชายหนุ่มวัยกลางคนเดินไปหยุดยืนหน้าโซฟาตัวยาวที่มีร่างหนานอนอยู่ มือเท้วสะเอวอย่างเหนื่อยใจ...ท๊อปชอบนอนตื่นสายทุกที

“ พี่ฮะ....เราต้องออกจากโรงแรมกี่โมงละ ข้าวละครับกินที่ไหน ผมเริ่มหิว...”  เสียงแหบดังมาอีกครั้งเพื่อเบนความสนใจ แดซองชันตัวนั่งพร้อมคว้าหนอนใบเขื่องมากอดไว้กับตัว

“ นาย....จะเอาคำตอบไหนละ ? แดซอง พี่บอกได้อย่างเดียวคือ พวกเราต้องออกจากที่ 8 โมงเช้า แล้วนี่ก็จะ 7 โมงแล้ว ถ้านายหิวก็รีบอาบน้ำแล้วลงไปกินข้าว....เข้าใจมั้ย ?” 

ทุกคนพยักหน้าพร้อมกับทำสียงครางตอบในลำคอ  แล้วผู้จัดการก็สาวเท้าเดินออกจากห้องไป  แดซองกระโดดออกจากเตียงทันทีเดินไปอีกห้องที่มีประตูเชื่อมหากัน  จียงลุกขึ้นบิดตัวไปมาก่อนที่จะเดินไปหาใครอีกคนที่ยังนอนหลับอยู่ มือหนาสะกิดพี่ใหญ่เบาๆ จนร่างหนานั้นเคลื่อนไหวช้าๆพร้อมขยับเปลือกตามามองร่างผอมที่ยืนอยู่ข้างๆ  จียงยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยก่อนจะนั่งลงบนพื้นพรมข้างโซฟา

“ เอเชีย ?...เธอเป็นใคร ? ...”

“ หืมม ~ เป็นผู้หญิงคนหนึ่ง.....ที่ไม่รู้จักพวกเรา ”  เสียงทุ้มใหญ่ตอบทันทีก่อนที่จียงจะถามจบ หน้าตาชายหนุ่มคิ้วถากยังคงงัวเงียอยู่  เสียงวิ่งจากคนละทิศทางดังขึ้นมาแว่บหนึ่งก่อนที่อีก 3 ชีวิตจะมานั่งลงข้างๆจียง

“ อ้าว...แดซอง นายไม่ได้ไปอาบน้ำหรอ ?”  ยองเบหรี่ตามองเด็กหนุ่มที่นุ่มผ้าเช็ดตัวของโรงแรมอยู่ที่รอบเอว

“ กำลังๆแต่ได้ยินอะไรที่น่าสนมากกว่าการอาบน้ำซะก่อน ....ก็เลยวิ่งมานะสิพี่ เหอๆ ” แดซองตอบเสียงใสก่อนจะหันหน้ามามองชายหนุ่มที่กำลังอ้าปากหาวอยู่บนโซฟา

“ พวกนาย....จะมาฟังฉันเล่านิทานรึไงกัน ? ” ท๊อปถามเสียงเบาก่อนจะยิ้มเล็กน้อย จียงยังคงมองหน้าเขาอย่างไม่ลดละ จนท๊อปต้องกระเอมในลำคอเบาๆ เขาเป็นพี่ใหญ่ของวงก็จริงแต่ยังไงเขาก็ยังเกรงใจ จียงผู้รับผิดชอบเหล่าสมาชิกอยู่ดี เมื่อคืนเขาไม่ทันจะเล่าเรื่องราวต่างๆที่เกิดขึ้นเพราะกลัวว่าน้องชายตัวดีจะโวยวายไม่เห็นด้วยก็เลยขอพลัดมาเล่าในวันนี้ ซึ่งเขาก็คงคิดพลาดไปนั้นแหละ เพราะถ้าเล่าวันนี้อีก 3 ชีวิตก็ต้องมานั่งฟังด้วย อย่างที่เห็นอยู่ตรงหน้าตอนนี้

 “ ท๊อป...นายจะเล่าและอธิบายได้รึยัง? ”  จียงพูดเสียงเข้มก่อนจะหันไปมองหน้าซึงริที่ยังคงเห็นเป็นเรื่องสนุก หนุ่มน้อยจึงหยุดพูดกับแดซองแล้วทำหน้าขรึมอย่างที่เขาต้องกลั้นใจ  ชายหนุ่มร่างหนาคิ้วถากต้องกลืนน้ำลายรอบ 2 ก่อนจะเล่าเรื่องราวต่างๆให้ฟังตั้งแต่ต้นจนจบ โดยมีเหล่าสมาชิกอีก 4 ชีวิตตั้งใจฟังอย่างจะเอารายละเอียดพวกนี้ไปสอบชินทุนสักอย่าง.......  

..หญิงสาวกำกระบอกเงินแน่นเมื่อผู้โดนสารกรูขึ้นมาบนรถ กิจกรรมเดิมๆเกิดขึ้นอีกแล้ว เธอต้องเบียดและพยายามเดินให้ทั่วถึง ตั้งแต่หัวรถยันท้ายรถ ความจำต้องดีไม่งั้นเธอจะเก็บเงินไม่ครบตามจำนวนคนขึ้น เอเชียเหนื่อยมากกะช่วงเวลานี้ เป็นช่วงที่รถติดคนเยอะ เธอถอนหายใจไปหลายครั้งแล้วกว่าจะเก็บค่าโดยสารครบหมดทุกคน เวลานี้เป็นช่วงที่พนักงานห้างดังต่างๆกลับบ้าน ทำให้เธอต้องทำงานหนักเพิ่มอีกเท่าตัว อีกไม่กี่ ชม. เธอก็จะได้กลับบ้านแล้ว เอเชียพยายามปลอบตัวเองไว้ทุกครั้งที่ช่วงเวลานี้มาถึง..... 

หญิงสาวกดวางโทรศัพท์ทันทีที่เมื่อปลายสายพูดจบ เพื่อนสาวตัวดียังคงอยู่ที่เซ็นทรัลเวิล์ด อีกเด๋วจะมาเจอกับเอเชียที่ตลาดโต้รุ่งแถวอู่รถ  โทรศัพท์เครื่องน้อยถูกยัดกลับลงกระเป๋าเสื้อเช่นเดิม เอเชียถอนหายใจเบาๆก่อนจะทรุดลงนั่งข้างคนขับ สายตาเลื่อนลอยออกไปตรงถนนข้างหน้า ป้ายหน้าที่จะถึงก็คือ.......ป้ายที่เด็กหนุ่มคนหนึ่งหลงขึ้นมาบนรถประจำทางคันนี้ 

“ เธอจะคิดถึงเขาทำไมกัน ?? ”

คำถามที่หาคำตอบไม่ได้  เอเชียสะบัดหัวแรงๆอย่างกะให้ความคิดเหล่านั้นหลุดออกไปจากหัวเธอ ....

“ เอ...เป็นอะไรไปลูก ?”

“ ป่าวคะลุง.....เอ แค่คิดอะไรไปเรื่อยๆ”  เอเชียตอบเสียงนิ่ง

“ เด๋วก็ได้กลับบ้านแล้ว พุ่งนี้หนูลางานใช่มั้ย ? ”

“ คะลุง......”  เอเชียตอบอีกครั้งก่อนจะเดินไปเก็บค่าโดยสารอีกครั้ง....

เสียงเครื่องยนต์ของรถประจำทางสีส้มเงียบลงเมื่อถึงจุดหมาย เอเชียก้าวออกจากรถไปยังห้องเช็คตั๋วตามปกติ เธอไม่ได้สนใจสิ่งรอบข้างเลยเวลานี้  เพราะตอนนี้สมองคิดไปไกลถึงเตียงนอนในห้องมันแว่บขึ้นมารำไร เมื่อเช้าเธอก็เกือบจะมาทำงานสาย เพราะใครละ ? ทำให้เธอนอนตอนตี 4 กว่าๆ นึกแล้วก็โมโห  เด็กบ้า เอาแต่ใจชะมัด

-*- วันนี้ไม่เจอก็บุญของเธอไป เอเชียลอบยิ้มเล็กน้อยในความมืดหลังจากที่ทำภาระหน้าที่เสร็จสิ้นในวันนี้  2 เท้าก้าวเนิบๆไปยังทางออกของอู่.....

“ อะแฮ่ม !! ..”  เสียงทุ่มใหญ่ดังขึ้นมาในความมืด

กึก !!  

เอเชียหยุดเดินทันที พร้อมหันหลังไปทางต้นเสียง เงาของใครอีก 2 คนกำลังเดินตามหลังเธอมา

“ เอ๊ะ !!!!! ”

“ เอ๊ะ ^^ ”  ชายหนุ่มเดินเข้ามาใกล้พร้อมเอียงคอยิ้มกว้างจนเห็นโหนกแก้มนูน

“ เอ๋ ~ ~ ”

“ อะไรกัน แดซอง...นายจะมาเอ๊ะตามพี่ทำไม ? ”

“ ผมไม่ได้ เอ๊ะ นะพี่ท๊อป....ผมออกเสียงว่า  เอ๋ ~ ต่างหากหละ  ^^” เด็กหนุ่มพูดเสียงแหบยิ้มตาหยี่ใส่ ชายหนุ่มร่างใหญ่ถึงกับหน้าเหว่อกำลังจะอ้าปาก....

“ นี่ !! พวกนาย..... - -+ ”

“ ซึงฮยอน ครับ เอเชีย...”    ท๊อปหันตอบโดยอัตโนมัติ

“ เอ่อ......ซึนยอน นายมาทำอะไรที่นี้ ?? ”

“ ผมหิวข้าว ~ ~” ชายหนุ่มเดินเข้ามาใกล้อีกเท่าตัว จนทำให้หญิงสาวต้องเดินถอยหลังอีกก้าว

“ เอ๊ะ....นี่ๆ นายซึงยอน ฉันไม่ใช่ร้านข้าวนะ  - -* ”

“ ไม่ใช่ก็ใกล้เคียง......เอเชีย  พาผมไปกินผัดไทยหน่อยสิ....น๊า ~ ~”  ท๊อปเอ่ยเสียงอ้อนแบบแปล่งๆ

“ พี่ท๊อป !! ..ผมยังอยู่น๊ะพี่ อีกอย่างพี่ก็กินข้าวไปแล้ว 2 ชาม ” แดซองพูดเสียงเบาจนเกือบกระซิบ

ชายหนุ่มโอบไหล่น้องชายร่วมวงไว้หลวมๆ  แดซองยิ้มกว้างจนตาปิดพร้อมก้มหัวตามธรรมเนียมเล็กน้อย

“ หวัดดีจ๊ะ แด ซอง หรอ ??”  เอเชียโค้งตอบ ( ไม่รู้ทำไมต้องโค้งตอบ ??) เด็กหนุ่มพยักหน้ารั่วก่อนจะส่งยิ้มเป็นมิตรเป็นการใหญ่

“ งั้นผมขอเรียกว่า...พี่เอเชีย นะครับ”  แดซองเอ่ยภาษอังกฤษป๋อ หญิงสาวยิ้มน้อยๆพร้อมพยักหน้าตอบ

“ เอเชีย.....”

“ อะไร ?? อีกละ ซึงยอน....”

“ หิว -*- “

“ ผมก็หิว ^^”

“ เห้อๆ....หิวทั้งคู่เลยนะ  ฉันก็หิวไหนๆก็มาแล้วไปกินข้าวกัน แต่ !! ”

“ แต่ ?? อะไร เอเชีย...”

“ ซึงยอนนายต้องกลับโรงแรมเมื่อกินข้าวเสร็จ เข้าใจไหม ??..”

“ ไม่รู้ ผมโง่  -..- “  ชายหนุ่มตอบหน้าตายคิ้วเข้มเลิกขึ้นเล็กน้อย  แดซองหัวเราะคริเบาๆ

“ ไอเด็กบ้า !! ไอ้เด็กเกาหลีมากวนประสาทฉันได้  ”  หญิงสาวบ่นอิบอุบพร้อมก้าวเดินอย่างเหนื่อยล้าไปข้างหน้า

เธอคงจะฝันไป อะไรกัน ??

เด็กหนุ่มตาคมเมื่อคืนตามมาหลอกหลอนเธออีกได้ไงเนี๊ยะ แถมมีตัวช่วยอีก 1 คน เง้อ !! เธอต้องหิวจนตาลายแน่ๆ  เอเชียใช้มือขยี้หัวตัวเองเบาๆ ก่อนที่มีมือใหญ่มาจับหัวเธอไว้อย่างเบามือ มือหนาเกลี่ยผมที่หลุดกระจายตามลำคอสวยให้เป็นระเบียบ เอเชียสะดุ้งสุดตัวพร้อมหันหลังไปหาชายหนุ่มที่เดินอยู่ข้างหลัง

แต่....

มันใกล้กันเหลือเกิน  แค่คืบหน้าสวยเกือบชนหน้าคมตรงหน้าลมหายใจอุ่นปะทะผิวแก้มบาง  เอเชียก้าวถอยหลังทันที คำด่าต่างๆที่เพิ่งนึกขึ้นมาหายไปกับความใกล้เมื่อครู่......อะไร ?? เอเชียเธอใจเต้นทำไม แค่เด็กผู้ชายคนหนึ่งที่เจอโดยบังเอิญ 

ก็แค่เด็ก.................หน้าตาดีคนหนึ่ง >///<

วันนี้ 4 แยกไฟแดงใหญ่แต่ไรซึ่งเงาของช้างพลายตัวเขื่อง ชายหนุ่มร่างหนาถึงกับทำหน้าผิดหวังเป็นการใหญ่ เขามองหาไปรอบตัวแม้ในกระทั้งกระถางต้นไม้ริมทางเดิน  โดยมีสาระถีตาหยี่อีกคนเดิมตามต้อยๆอย่างไม่ลดละ คงอยากเห็นช้างเหมือนกัน ??

“( ช้างบ้าอะไรไปแอบตรงนั้นไอเด็กเกาหลี -*- )”

“ อ๊ะ....ช้างๆ”  ชายหนุ่มคิ้วถากสะบัดหน้าไปมา เหงื่อเม็ดโตไหลมาตามลำคอหนา เด็กหนุ่มอีกคนเอียงคอมองพี่ชายอย่างไม่เข้าใจ ช้างจะมาเดินตามถนนได้ไงเนี๊ยะ ??

“ ซึงยอน  แดซอง กินน้ำก่อนสิ...หาช้างซะเหนื่อยเลยนะ  คริๆ ” มือบางยื่นลูกมะพร้าว( ต้ม )เผาลูกเล็กให้ 2 หนุ่ม

“ อะไรอะ....หืมมม อร่อยแหะ” ท๊อปเลิกคิ้วหนาขึ้น พร้อมดูดน้ำมะพร้าวจนหมดเกลี้ยง ภายใน 5 วินาทีพร้อมความคิดที่ผุดขึ้นมาทันที

“( น้ำนี้เอาไปให้ช้างกินได้รึป่าวนะ ? )”

“ น้ำมะพร้าว.....บ้านนายมีมั้ย ?? ต้นมะพร้าวอะ “  เสียงเออออหลุดออกมาจากชายหนุ่มเสียงใหญ่ทันที เขากำลังใช้สมองส่วนหน้าจดจำว่านี่คือ น้ำมะพร้าว.....

ช้างกินอ้อยแล้วก็น้ำมะพร้าวได้ด้วยรึป่าว ?? ( คิ้วถากยังคงสงสัย -*- )

“ พี่เอเชีย...แม้แต่ช้าง บ้านพวกผมยังไม่มีเลย ต้นมะพร้าวยิ่งหายากฮะ  พี่ทะ....ซึงฮยอน เขาชอบช้าง”

“ นายพูดมากไปแล้ว แดซอง ” มือหนากำหมัดจะยกขึ้นไปหาเด็กหนุ่ม แต่ต้องชะงักเมื่อเอเชียยืนมองอยู่ เอเชียดูดีทีเดียวเมื่อยื่นอยู่ท่านั้นผมที่หลุดออกมาจากการมัดที่หลวมๆปลิ้วไปตามสายลมเบาๆมือ2ข้างกอดอกไว้แน่นร่างที่สูงเล็กน้อยก็ยืนพิงเสาไฟฟ้าไว้ ตอนนี้เธอกำลังยิ้มบางๆมาทางเขาและแดซอง  ตาคมจ้องภาพตรงหน้าอย่างรู้สึกแปลกๆความรู้สึกรอบตัว ทุกอย่างเหมือนเคลื่อนที่ช้าๆ

......ชายหนุ่มเผลอมองอย่างลืมตัวอีกครั้ง

“ แฮ่มๆ..”

“ หืม ~ โดเรมอนติดคอหรอ ? แดซอง”  ท๊อปเอ่ยเสียงขรึม ตาคมยังจ้องเอเชียอยู่ตอนนี้เธอกำลังเดินมาทางเขาและแดซอง

“ เอิ๊กๆ พี่ท๊อปก็...”  แดซองยิ้มตาหยี่อีกครั้ง

“ ไปกินข้าวกันเถอะ ฉันนัดเพื่อนไว้ด้วย”  เอเชียพูด

“ เพื่อน ? ผู้หญิงหรอ ?”

“ อืมม...คืนนี้เพื่อนฉันจะไปนอนค้างบ้านฉันหนะซึงยอน^^”

“ สวยไหมครับ พี่เอเชีย....ผมยังโสดน๊า  -..- ” เด็กหนุ่มพูดเสียงใสหัวเราะร่า เอเชียยกยิ้มน้อยๆก่อนจะเดินนำ 2 หนุ่มข้ามถนนไปยังตลาดโต้รุ่ง  ชายหนุ่มคิ้วหนาวิ่งเยาะๆมาเดินข้างเอเชียโดยทิ้งเด็กหนุ่มที่เค้าไม่ได้เต็มใจพามาด้วยเลย.....เพราะจียงบังคับ นั้นแหละคือเหตุผลที่เขามีสารถีติดตัวในวันนี้

“ ท๊อป ~ จะไปไหน ??” เสียงเข้มดังขึ้นมาในขณะที่ชายหนุ่มร่างหนาคิ้วถากกำลังย่องไปที่ประตูห้องพักหลังจากที่พวกเขากลับมาจากเล่นคอนเสิร์ต

“ ปะ ไป....จี นายจะรู้ไปทำไมกัน -*- ”

“ อ๊ะๆ....แดซอง นายไปกะพี่ ” ท๊อปจำใจต้องเลือก แดซองคว้าหมวกแก็บใบโปรดของยองเบทันทีแล้วรีบวิ่งตรงรี่มาหาพี่ใหญ่ แล้วพากันเดินออกไปนอกห้องแต่ยังไม่ทันที่ชายหนุ่มทั้ง 2 จะก้าวพ้นประตูห้องพักนั้น.....

“ ท๊อป....นายห้ามทิ้งแดซอง หรือหลอกล่อน้องให้นั่งคอยที่ล๊อบปี้นะ” จียงพูดเสียงขรึมก่อนจะหรี่ตามองร่างสูงหนาที่ยื่นอยู่หน้าประตู