funny_box

Korean ..

“ เอ๊า !! นี่ตารางงานที่จะไปทำที่เมืองไทย “  ผู้จัดการประจำวงยื่นแผ่นกระดาษให้กับเด็กหนุ่มหัวจุกที่นั่งอยู่บนโซฟาในห้องพัก แล้วก็เดินออกไปนอกห้องทันทีเมื่อทำหน้าที่ประจำวันเสร็จสิ้น  เด็กหนุ่มหัวจุกพลิกกระดาษไปมา ก้มหน้าอ่านอย่างตั้งใจ จนทำให้คนที่เดินมาจากประตูห้องพักต้องยื่นหน้าไปอ่านด้วยความสงสัย

“ อะไรกัน....จียง งานมันน้อยกว่าที่ฉันคิดอีก “ เสียงห้าวของเด็กหนุ่มรุ่นเดียวกันพูดขึ้นมา ทำให้เจ้าของชื่อที่ทำหน้าที่เป็นหัวหน้าวงหันไปมองชายหนุ่มหัวเกรียน

“ เอ่อออ นั้นสิ !! คิดๆอยู่ว่าเราไปอยู่หลายวัน แล้วงานมันน้อยสงสัยจะได้ไปเที่ยวมั่ง ~ “

“ โห ~ ~  อะไรกันพี่จียง คิดจะไปเที่ยวแล้วหรอ ?? “ เสียงเด็กหนุ่มน้องเล็กของกลุ่มดังแว่วขึ้นมาจากห้องครัว เสียงแกร็งๆ ดังมาเป็นระยะๆบ่งบอกว่ากำลังล้างจานที่พี่ๆกินทิ้งไว้ตั้งแต่เย็น

“ นั้นสิ ! เราจะไปไหนดีหละ....แดซองมานี่สิ !! “ เสียงทุ้มใหญ่ของชายหนุ่มรุ่นพี่ดังออกมาจากห้องนอนเรียก หนุ่มน้อยตาสระอิ....เด็กหนุ่มส่ายหน้าเบาๆก่อนจะถอนหายใจแรง ลุกขึ้นจากพื้นที่มีฟูกปูอยู่หน้าโทรทัศน์ราคาแพง

“ ให้ตายสิ....พี่ท๊อป มีอารายยยย “ หนุ่ยน้อยตาสระอิลากเสียงยาวๆพร้อมลากตัวเองเข้าห้องนอนเดี่ยวของคุณชายประจำวง 

“ หืม ~ แดซอง.....ฉันปวดหลัง เหยียบให้หน่อยสิ “ ชายหนุ่มร่างสูงหนาหัวเกรียนคิ้วถาก นอนครางเสียงใหญ่อยู่บนเตียงนุ่ม เมื่อเท้าหนาของหนุ่มน้อยสระอิเหยียบย่ำไปที่หลังของพี่ใหญ่ในวง......

“ พี่ฮะ........พอยัง ผมเหนื่อยแล้วนะ พี่ฮะ พี่ท๊อป !! “ เท้าหนาเลื่อนออกจากแผ่นหลังกว้างทันทีที่เจ้าของร่างนั้นเงียบลงไปในไม่กี่นาทีที่แล้ว แดซองก้าวเดินมาอีกด้านที่หน้าคมหันไป  เด็กหนุ่มก้มดูใบหน้าคมจัดทันที ตาที่ดุราวเหล็กกร้าวปิดสนิท คิ้วที่ถากแค่หนึ่งข้างขมวดเล็กน้อยพร้อมเสียงลมหายใจเบา บ่งบอกว่าเจ้าของร่างหนานั้นหลับไปแล้ว  เด็กหนุ่มจึงยิ้มตาปิดอีกครั้งแล้วใช้มือหนาคลี่ผ้าห่มคลุมตัวพี่ชายคนโตไว้ ประตูห้องนอนเล็กค่อยๆปิดลงเบาๆ  เด็กหนุ่มพาร่างของเขามาทรุดตัวลงฟูกหน้าโซฟาตัวยาวของบ้านอีกครั้ง  จียงนั่งเงียบไปสักพักจึงลุกขึ้นเดินไปหาน้องเล็กในห้องครัว

“ นายทำอะไรตั้งนาน........เอ๊ะ ! ซึงริ ~ ~ “  ร่างเล็กของ จียง ย่างก้าวมาในครัวกลับต้องชะงักเมื่อเห็นน้องเล็กของวงฟุบหลับอยู่บนโต๊ะกินข้าว  จียงยิ้มน้อยๆก่อนจะเดินออกมาจากครัว แล้วยืนพิงกำแพงอยู่ตรงทางเข้าครัวที่ตรงกับห้องโถงกลาง มือเรียวกวักมือเรียก ยองเบ เพื่อนรวมวงที่เขาสนิทมานานนับตั้งแต่เป็นเด็กฝึกหัดของค่าย Y.G  เด็กหัวเกรียนเลิกคิ้วน้อยๆก่อนจะลุกเดินตาม จียงเข้าไปในครัว...........คน2คนกำลังพยุงร่างสูงผอมออกจากห้องครัวไปยังห้องนอนส่วนตัวของเขาและจียงที่อยู่ติดกับห้องโถงกลาง แดซองยิ้มตาหยี่ทันทีเมื่อเห็นภาพนี้ สภาพซึงริถูกพี่ๆหิ้วปีกลากเข้าห้องนอน  น้องเล็กของวงคงเหนื่อยกับภาระกิจทั้งนอกบ้านและในบ้าน

เสียงพูดคุยเบาๆค่อยๆดังออกมาจากห้องนอน จียงและยองเบกำลังพูดคุยถึงการใช้งานน้องเล็กมากเกินไป แดซองหันกลับมามองร่างหนากับร่างเล็กพูดคุยกัน แล้วพวกเขากำลังเดินมานั่งโซฟาตัวยาว.....

“ แดซอง...ฉันไปนอนก่อนนะ นายปิดไฟด้วยละ “  ยองเบอ้าปากหาว ก่อนจะดีดตัวขึ้นอีกครั้งเดินตรงไปยังห้องนอนเล็กที่มีเขาและแดซองเป็นเจ้าของ  แดซองพยักหน้าเนิบๆอย่างรับรู้ก่อนที่ประตูห้องจะปิดสนิทลง เด็กหนุ่มตาสระอิ หันหลังกลับไปมองผู้เป็นหัวหน้าวง กำลังนั่งเขียนอะไรยาวยืดบนสมุดฉีกเล่มหนา แดซองเห็นภาพนี้จนชินและรู้ด้วยว่าชายหนุ่มที่นั่งอยู่หลังเขากำลังเขียนอะไรลงในแผ่นกระดาษนั้นถ้าไม่ใช่เนื้อเพลง ..มือหนาคว้าตุ๊กตาโดราเอมอนตัวโปรดมากอดให้สมใจก่อนจะนำมาหนุนหัวแทนหมอน

.

.

Thailand ..

แสงแดดอุ่นๆกระทบแขนขาวเนียนของหญิงสาวที่เดินด้านลมหนาวของเดือนธันวา ผมยาวดำสนิทพริ้วไปตามลมเบาก่อนจะชะงักเมื่อมีมือปริศนามาแตะไหล่บางนั้น เอเชียค่อยๆหันไปมองของเจ้ามือปริศนานั้น ดวงตาเปร่งเป็นประกายทั้นทีเมื่อรู้ว่าคนทีเดินตามหลังเธอนั้นไม่ใช่ใครที่ไหน ...แต่กลับเป็นเพื่อนสนิทของเธอที่เรียนมัธยมปลายมาด้วยกัน  ...ชลันธร หรือ มิน หญิงสาวที่เรียนคณะเดียวกับเธอแต่กลับเรียนคนละภาคภาษา มินเรียนเอกภาคภาษา เกาหลี-ญี่ปุ่น ผิดกับเอเชียเลยที่เธอเลือกเรียนภาษาทางยุโรป

“ ยายมิน ฉันตกใจนะที่เธอมาเงียบๆแล้วเล่นมาจับไหล่กันแบบนี้ “ เอเชียยิ้มกว้างทันทีเมื่อเพื่อนสาวหัวเราะชอบใจที่สามารถแกล้งเธอได้

“ เอ๊าๆ ถ้าไม่ทำอย่างนั้นแล้ว เธอจะตกใจหรอ ? คริๆ เอ.....ไปกินข้าวเถอะ ฉันหิว ~ “ หญิงสาวสูงโปร่งจับไหล่บางอีกครั้งพร้อมบีบเบาๆไปตามต้นแขนของเพื่อนสนิท  จนเอเชียเหล่ตามองอย่างล้อเลียน

“ กินอะไรละ ? ฉันเบื่อกับข้าวใน ม. เต็มที่แล้วหละ “ หญิงสาวทำหน้าเบ้ก่อนจะใช้มือรวบผมหลวมๆไม่ให้ผมที่ยาวกระจายไปตามแรงลมมากกว่านี้

“ อืมมมม สเต็กดีมั้ย ? สามย่างไงข้ามถนนก็ถึง ...เอ ไปกินกันเถอะนานแล้วนะที่เราไม่ได้ไปกินร้านนั้น “  ชลันธรรวบหนังสือที่อยู่ในมือขึ้นมาแนบกับอกของเธอ จนทำให้คนที่มองอยู่อย่างเอเชียนึกขำกับท่านั้นของ มิน ที่ชอบหอบหนังสือเป็นตั้งๆมาเรียนด้วยทุกที  เอเชียพยักหน้าเบาๆก้อนจะคว้ากระเป๋าใบเล็กของ ชลันธรมาถือไว้ในมือ

“ ฉันช่วย ..ทำไมเธอถึงไม่ซื้อกระสอบมาใส่หนังสือเรียนเลยหละมิน....ฉันเห็นเธอหอบหนังสือพวกนี้ทีไร ฉันละเหนื่อยแทน จริงๆนะมิน “  เอเชียเดินนำไปข้างหน้าไม่กี่ก้าว เหลียวหลังหันมามองเพื่อนสนิทวิ่งตามเยาะมาเดินข้างๆ ชลันธร ยิ้มบางๆก่อนจะโกยหนังสือรวบกับอกอีกรอบ

“ ฉันก็คิดอยู่เหมือนกัน ว่าจะไปซื้อกระสอบป่านมาใส่ไอหนังสือเรียนพวกนี้  ฉันน่าจะเรียนภาษาเยอรมันแบบเธอนะ เพราะฉันจะได้ไม่ต้องแบบหนังสือเกาหลี-ญี่ปุ่นให้หนักเล่น  “ เอเชียหัวเราะในลำคอก่อนจะยิ้มหวานให้เพื่อนสนิท มิน สูงกว่าเธอไม่มากนักแต่ก็จัดว่าสูงถึง 170 ซม. ร่างโปร่งของมินทำให้เธอดูผอมกว่าเอเชีย ผมยาวประบ่าสีน้ำตาลอมแดงกระทบกับแสงแดดยามบ่านจนเป็นเงาสวย  หน้าหวานซีดตามสไตร์ของมินทำให้หนุ่มๆหลงมานักต่อนักแล้ว แต่ส่วนมากมักเป็นเด็กรุ่นน้องที่มาหลงกับดับของเธอ  มินเคยพูดเชิงตลกบ่อยๆว่า

“ยังไงหญ้าอ่อนก็เคี้ยวง่ายกว่าหญ้าแก่ ....อีกนัยหนึ่ง เด็กๆมักหลอกง่าย “ มินชอบใช้เหตุผลนี้บอกกับเอเชียเป็นประจำเมื่อเธอตกลงปรงใจคบกับเด็กปี 1 รายล่าสุด

ร้านสเต็กสามย่างอยู่ไม่ห่างจากที่เรียนเลย แค่ข้ามถนนก็ถึงร้านแล้ว  หญิงสาวทั้ง 2 คนเลือกโต๊ะริมกระจกที่ว่างอยู่ แล้วสั่งอาหารที่ต้องการในเวลาไม่กี่นาทีต่อมาทุกสิ่งทุกอย่างที่พวกเธอสั่งก็อยู่ตรงหน้า  มิน เงยหน้ามองจอโทรทัศน์ที่ทางร้านเปิด ช่องเคเบิ้ล TV.  รายการ MTV Thailand ..กำลังเปิดเพลงของนักร้องกลุ่มชื่อดังเกาหลีอยู่ ทำให้ มินวางส้อมและมีดลงกับจาน  ตาเปล่งเป็นประกายราวกับความหวังใกล้เข้ามาทุกที เอเชียเอียงคอมองหน้าเพื่อนสาวแล้วเงยไปมองภาพกลุ่มคนในทีวี.ตรงหน้า

“ นี่ๆ หล่อน จะกินสเต็กหรือกินผู้ชายในทีวีอะ ..ยัยมินๆ “  เอเชียเอื่อมมือไปสะกิดหลังมือของ มินเบาๆก่อนจะหันไปมองภาพในทีวีอีกครั้ง มองยังไงก็ไม่คุ้นหน้า สงสัยเป็นเด็กเกาหลีหรือญี่ปุ่นแน่ๆ เอเชียคิดไปพร้อมๆกับหั่นชิ้นเนื้อตรงหน้าอย่างพอดีคำ

“ อ่า ..จบซะแล้ววว อยากดูอีกอะ เอเชีย เธอไม่รู้จักหรอ ?? ว่าพวกเขาเป็นใคร ? “  ชลันธรหันกลับมามองเพื่อนสาวตรงหน้าที่ไม่ได้สนใจกลุ่มนักร้องโปรดของเธอใน ทีวี เมื่อครู่นี้

“ หืมม ใคร ?ละ ฉันไม่รู้จัก เธอชอบหรอ ? เห็นยังเด็กอยู่เลยเหอะ “  เอเชียยังคงเคี้ยวชิ้นเนื้ออยู่ จนมินยิ้มบางๆมาให้เพื่อนสนิทที่ไม่เคยสนใจพวกนักร้องทางเกาหลีหรือญี่ปุ่นเลย

“ พวกเขาเป็นเด็กเกาหลี อืม BigBang หน่ะ เอ ..น้องๆเก่งนะ  วันมะรืนนี้เค้าจะมาไทยแล้ว “  น้ำเสียงสดชื่นของมิน ทำให้หญิงสาวอย่าง เอเชียต้องขมวดคิ้วตาม

“ อะไรกัน เด็กๆเกาหลีพวกนั้นมันมีอิทธิพลต่อใจสาวไทยได้ขนาดนี้เชียวหรอ ?? “   เอเชียพูดไปแบบนั้นเพราะไม่รู้จะตั้งคำถามยังไงกับคนกลุ่มนี้ มินชอบมากกับพวกนักร้องทางเอเชีย ยิ่งเด็กเกาหลีแล้วช่วงนี้จะเป็นอะไรที่บูมมากเป็นพิเศษ และดูเหมือนว่า งานครั้งนี้เพื่อนสาวตัวดีก็คงไม่พลาดอีกเช่นเคย คงไม่ยืนแง่วๆที่สนามบินตั้งตาคอยหนุ่มๆพวกนี้มาเหยียบเมืองไทย  มินก้มมองลงในกระเป๋าถือใบเล็กก่อนจะล้วงมือลงไปหยิบกระเป๋าตังใบโปรด พร้อมหยิบรูปมาใบเล็กมา 2 ใบ รูปใบแรกคือ เด็กหนุ่มที่นับรวมแล้วมี 13 คน อันที่จริงกลุ่มนี้ เอเชียเคยเห็นมาหลายครั้งแล้ว เพราะช่วงนั้น มินนี่จะคลั่งป็นพิเศษที่พวกนั้นมาไทย  

มินใช้นิ้วชี้กระแทรกเบาๆไปที่รูปเด็ก 13 คนที่ยืนบ้างนั่งบ้าง ตรงไปที่เด็กผู้ชายคนหนึ่งที่ยิ้มกว้างจนเห็นเหงือก กับสีผมที่แปลกตา ผมสีส้ม ที่เอเชียมองยังไงเด็กคนนี้ก็หน้าเหมือนไก่ผสมลิงอยู่ร่ำไป นั้นคือ เด็กที่ มิน ชอบที่สุดในบรรดาเด็กหนุ่มเกาหลีทั้งหมด รูปใบต่อมา เป็นเด็กหนุ่ม 5 คนที่ มินบอกเมื่อครู่ว่าจะมาไทยในไม่ช้า เด็กแต่ละคนกับท่าทางเทห์ๆ ทำให้เอเชียต้องก้มไปดูอย่างใกล้ มิน ชี้ไล่ไปทีละคน ตั้งแต่เด็กที่มัดจุกบนหัว เด็กหัวเกรียนใส่แว่นโตสีสดที่เลื่อนลงมาจนมองเห็นคิ้วที่ถาก1ข้าง (( ทำไมต้องคิ้วถากด้วยละ ?? เอเชียเริ่มขนวดคิ้วตาม ))ต่อด้วยเด็กผู้ชายกับหมวกใบเก๋ ข้างๆนั้นเป็นเด็กร่างผอมใส่เสื้อลายสก๊อตแขนกุดที่ยืนยิ้มหวานอยู่ และคนสุดท้าย มินขอนำเสนอสุดๆ เด็กผู้ชายที่ยิ้มจนตาหยี่จนปิด รอยยิ้มกว้างที่เห็นเขี้ยวเล็กๆ ทำให้เอเชียต้องยิ้มไปพร้อมรูปนั้นทันที เสร็จจากรูปนี้แล้วมินถึงกับยิ้มกว้างแล้วเก็บรูปลงกระเป๋าอย่างระวัง มือบางเลื่อนมาจับซ้อมและมีดตามลำดับ ปากบางได้รูปเคี้ยวไปเรื่อยๆอย่างไม่รีบนัก

เอเชียขยับตัวไปมารอเวลาที่มินกินเสร็จ   เสีงโทรศัพท์ดังขึ้นทำให้มือบางต้องล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าโทรศัพท์เครื่องน้อยถูกยกมาแนบกับหูได้ไม่กี่นาทีก็ต้องลดระดับมาวางไว้บนโต๊ะ เอเชียถอนหายใจเล็กน้อยก่อนจะเก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋าอีกครั้ง

“ มีอะไรหรอ ? เอ “  มินรวบส้อมกับมีดวางอย่างเรียบร้อยก่อนจะกระดกน้ำตาม

“ เปล่าหรอก แค่วันศุกร์ฉันต้องไปทำงานกะเย็นอะ เห้อ ~ “  เอเชียยังคงถอนหายใจเรื่อยๆก่อนที่ มือบางจะมาเตะหลังมือของเธอ

“ เอาน่า เอ สู้ๆ เพื่อความฝันของเธอ เอ๊ะ.....วันศุกร์งั้นหรอ ? “  ชลันธรทำตาโตอย่างกับมีเรื่องคอขาดบาดตายทำให้เอเชียสะดุ้งตกใจไปด้วย

“ อืมม ทำไมหรอ มิน มีอะไรทำไมต้องทำท่าตกใจแบบนั้น - - ‘ “  เอเชียมองหน้าคนตรงหน้าที่ทำหน้าเก้อ

“ โอ๊ยย แล้วฉันจะไปสุวรรณภูมิกับใครละ.....เอ น้องๆที่ฉันบอกเขามาวันศุกร์นี้ ช่วงบ่ายด้วย....งื่อๆ เอ เธอต้องไปทำงานใช่ใหม่ ? “ ตาเล็กหรุบมองต่ำไปยังโต๊ะ  ทำให้เอเชียถอนหายใจเฮื่อกใหญ่

“ แค่นี้เอง นึกว่าอะไร ? เธอก็ไปสิ มิน....ฉันต้องไปทำงานแทนพี่เขาเมื่อกี้ทางสายรถเขาโทรมาบอก  วันเสาร์เด๋วค่อยเจอกันก็ได้....”

“ ยัยเอ วันเสาร์ฉันไปดูคอนที่เซ็นทรัลเวิลด์  งานของคลื่นเวอร์จิ้นอะ เธอไปนะๆ ฉันเก็บบัตรเผื่อเธอแล้ว “

“ หืมม อะไรวันเสาร์หรอ ? ไม่ได้หรอกมิน ฉันต้องลาล่วงหน้าเลยนะ ถ้าเป็นวันอาทิตย์อะพอได้ ฉันได้ลาตั้งแต่วันนี้...”

“ ยัยเอ......งั้นวันเสาร์ฉันมานอนกับเธอเพราะวันอาทิตย์ฉันจะพาเธอไปต่อแถวงานมีตแจกลายเซ็น ตกลงนะเอ “

“ เง้อออ ไม่เอาหรอก ลายเซ็นอะไรกันฉันไม่ไปต่อด้วยหรอกนะ  มินเธอก็ไปสิฉันไปยืนรอก็ได้....”

“ ง่ะ...อะไรเธอก็ไม่เอา แต่วันเสาร์ฉันจะไปนอนกับเธอนะ เพราะวันอาทิตย์ฉันจะตื่นไปต่อแถวเอาลายเซ็นน้องๆเขา แต่เธองเองก็เถอะ ต้องไปฉันบังคับแล้ววันศุกร์ฉันจะลงทุนซื้อ ซีดีเพลงน้องเผื่อ เพื่อเธอเลยนะเอ ...อย่าปฏิเสธฉันนะ ขอร้องล่ะ “ 

ชลันธรเอื่อมมือบางมาบีบมือเอเชียเบาๆก่อนจะยิ้มหวานๆทำให้หญิงสาวนัตตาโตต้องยอมรับปากแต่โดยดี  เอเชียหันไปลอบหายใจเบาๆ คราวนี้ยัยเพื่อนตัวดีเอาจริง เพราะงานครั้งที่แล้วเธอเบี้ยวมาเกือบทุกครั้ง ชลันธรหัวเราะเสียงใสชอบใจที่สามารถกล่อมเพื่อนตัวดีที่ไม่เคยหลงในมายาแห่งเกาหลีเลย......

.

.

Korean ..

ห้องซ้อมของค่าย YG. ที่ดูยังไงก็กระทัดรัดไม่กว้างมากหรือแคบจนเกินไป เด็กหนุ่มทั้ง 5 คนกำลังเต้นท่วงท่าที่คล้ายกัน เสียงเพลงดังกระหึ่มไปทั่วห้องเล็กนั้น  เพลงใหม่ที่กำลังโปรโมทอย่าง  Last Farewell กำลังถูกเปิดเป็นรอบที่ 5 ของวันนี้แล้ว เด็กหนุ่มน้องเล็กของวงเดินไปทรุดตัวนั่งที่เกาอี้หน้ากระจกคนแรกเมื่อเสียงเพลงจบลง มือเรียวบางปาดเหงื่อนอย่างรวดเร็วก่อนจะคว้าน้ำมาดื่มให้สดชื่น แต่ไม่ทันที่จะกรอกน้ำลงปากก็มีมือดีมาจับขวดน้ำไว้ มือเรียวกำขวดน้ำแน่นก่อนจะเหล่ตามองผู้ที่เป็นพี่ใหญ่ของวงยืนจังก้าอยู่ข้างหน้าเขา

“ เอ๊ะ ! พี่ท๊อป...น้ำผมนะ “  ซึงริโวยเบาๆก่อนจะจับขวดน้ำแน่นกว่าเดิม จนทำให้อีกฝ่ายเลิกคิ้วหนาขึ้น ตาคมจัดเหล่มองน้องเล็กอย่างล้อเลียน

“ น่าๆ ซึงริ....พี่ขอกินก่อนได้มั้ย ~ “ เสียงทุ้มใหญ่พูดขึ้นมาเบาๆก่อนจะทำการกระชากขวดน้ำในมือของเด็กผู้ชายตรงหน้า

“ อ่า....นายแกล้งน้องอีกแล้วนะ  “  เสียงตบไหล่เบาๆดังขึ้นตรงที่ไหล่กว้างของหนุ่มร่างหนาคิ้วถาก

“ 555+ จียง นายอย่ามากล่าวหาฉันนะ ....เอ๊า ซึงรินี่ขนมแลกกะน้ำเมื่อกี้ “  มือหนายื่นห่อขนมสีบลอนสวยให้กับน้องเล็กที่นั่งทำหน้าเก้ออยู่ มือเรียวยื่นไปรับห่อขนมนั้นมา ตาเล็กหรุบมองไปยังห่อที่ค่อนข้างน่าสงสัย ปกติแล้ว ท๊อปพี่ใหญ่ของวง ไม่ค่อยจะแบ่งขนมให้ใครง่ายๆหรอก .......

เสียงแกะห่อขนมดังขึ้นมาแต่ข้างในกลับกลายเป็นถุงว่างเปล่าที่มีแต่..................กลิ่นเหม็นเน่า คล้ายๆ.........ตดแทน น้องเล็กถึงกับทำหน้าหยี่โยนห่อสีบลอนไปให้ไกลที่สุด ตอนนี้น้องเล็กได้แต่วิ่งลนลานออกจากห้องไป ตามด้วย จียง แดซองและยองเบ ส่วนท๊อปนั้นรีบออกจากห้องซ้อมตั้งแต่ที่น้องเล็กอย่างซึงริตัดสินใจเปิดห่อสีบลอนนั้น......

(( แหวะ!! อิเทม แกเล่นอะไรฟร่ะ - -* ))

ปัง !! ประตูห้องพักหรูถูกปิดด้วยมือหนาของเด็กหนุ่มตาสระอิ ....แดซองรีบก้าวมานั่งลงตรงโซฟาของห้องโถงใหญ่ คว้าหมอนข้างกายมากอดแล้วพับหัวลงไปอย่างเงียบก่อนจะรู้สึกว่าจะมีใครอีกคนมาทรุดตัวน่งลงข้างๆ ตาหยี่เล็กเหล่มองร่างสูงหนาที่นั่งทำหน้าเบื่อหน่าย

“ เป็นอะไรไปละ ? พี่เหนื่อยหรอ ? “ เสียงเด็กหนุ่มถามอู้อี้ในลำคอ จนทำให้ชายหนุ่มที่นั่งอยู่ข้างคลางเสียงครางตอบ ร่างสูงหนาเอนตัวไปพิงเบาะอย่างเต็มหลัง วันนี้เขาต้องจัดกระเป๋าเพื่อเดินทางไปเมืองไทย ประเทศที่เขาไม่เคยเหยียบมาก่อนในชีวิต แต่รุ่นพี่ในค่ายอย่าง เซเว่น รับประกันมาแล้วว่า “ ไปเมืองไทยแล้วไม่ผิดหวัง อาหารอร่อย นวนแผนไทยที่ยอดเยี่ยม และเหล่าแฟนคลับที่ไม่เคยท้อ ” ชายหนุ่มยกยิ้มขึ้นมาอย่างพอใจเมื่อนึกถึงคำพูดนี้  บางครั้งเขาอาจจะเจอคนถูกใจก็เป็นได้  ตอนนี้เขาเองก็ไม่ได้มีใครหรือคบใคร อย่างจริงจัง ส่วนมากก็มีแต่ผู้หญิงที่มาเสนอการคบกับเขา แต่ก็ไปไม่รอดทุกราย ทุกคนในวงให้เหตุผลที่ว่า “ เพราะพี่เป็นคุณชายไง ใครๆก็ทนพี่ไม่ได้หรอก นอกจากจะเจอผู้หญิงที่ทำทุกอย่างแบบ ซึงริ (( น้องเล็กของวงที่น่าสงสาร )) ”   ตาคมค่อยๆมองไปรอบๆห้องที่เขาและแดซองนั่งอยู่  ส่วนอีก 3 คนนั้นกำลังขึ้นมาพวกเขาต้องไปซื้ออาหารสำเร็จกับพี่ที่ดูแลวง ชายหนุ่มคิ้วถากเลยต้องกลับมานั่งรอกับเด็กหนุ่มตาสระอิในห้องแค่ 2 คน

“ นี่ๆ แดซอง.....นายว่า เมืองไทยสวยมั้ย ? “ เสียงทุ่มใหญ่เอ่ยขึ้นจึงทำให้เด็กหนุ่มรุ่นน้องเบนสายตาหันมามองผู้เป็นพี่ที่นั่งเอาหัวพาดกับเบาะนุ่มอยู่ ตาคมจัดปิดสนิทแต่ปากที่สวยราวกระจับยังคงทำงาน

“ อืมม ผมว่าคงสวยมั่งพี่.....เท่าที่ฟังๆคนอื่นพูดมานะ ทำไมหรอ ? พี่อยากเจอรักแท้ในต่างแดนรึไง คริๆ เขาว่าสาวไทยหน่ะ สวยนะพี่ท๊อป “ ตาเล็กหรี่ตามองร่างหนาที่นั่งนิ่งคล้ายหลับพยักหน้าหยิกๆ ก่อนจะเปิดตาคมมามองหนุ่มรุ่นน้อง ปากสวยยกยิ้มอย่างได้รูปก่อนจะเอนตัวมาข้างหน้า

“ เจอก็ดีสิ...สาวไทยก็สเป็กฉันนะ แต่อย่างว่าแหละตอนที่ไปญี่ปุ่นนะ ไม่โดนสักคนเลย....เอางี้นายมาพนันกับฉันมั้ย ? “  เสียงใหญ่พูดเบาๆก่อนจะหันมามองหน้าหนุ่มน้อยตาสระอิ

“ พนัน ?? พนันอะไรพี่....ถ้าพี่พบเนื้อคู่หรอ ? ผมว่าพี่เจอนะ  “

“ เอ่ออสิ....ถ้าฉันพบฉันจะให้โดราเอมอนนายที่สั่งตรงมาจากญี่ปุ่นเลย เอาแบบครบเครื่องเลยละกัน  แต่ฉันคิดว่า ฉันจะไม่พบนะสิ หายากอยู่นะไอเนื้อคู่เนื้อขี้เนี๊ยะ ~ แล้วอีกอย่างฉันไม่เชื่อในพรมลิขิตด้วย “ ขายหนุ่มหัวเกรียนคิ้วถากหัวเราะร่วนก่อนจะเอาไหล่หนากระแทรกเด็กหนุ่มรุ่นน้องเบาๆ

“ ผมว่านะ.......พี่เจอแน่ๆ แต่ถ้าพี่ไม่เจอนะผมจะให้เช็กเงินสดละกัน  แล้วพี่อยากได้อะไรก็ไปซื้อเอาเอง ตกลงมั้ย? พี่ท๊อป “ เด็กหนุ่มยื่นข้อเสนออย่างเรียบง่าย จนทำให้เจ้าของร่างหนายิ้มกว้างจนตาเกือบหยี่ พยักหน้ารั่วๆอย่างพึงพอใจ เสียงประตูห้องถูกเปิดและปิดลงภายในไม่ช้า ทั้ง2คนที่นั่งอมยิ้มต้องหันหลังกลับไปมองผู้คนที่เดินเข้ามา แดซองดีดตัวขึ้นทันทีที่เห็นจียงถือถุงมาเต็ม 2 มือ เด็กหนุ่มตาสะอิคว้าถุงในมือของจียงเกือบหมด ทำให้ร่างสูงผอมที่มัดจุกถึงกับถอนหายใจเฮือกใหญ่ เดินมาทรุดตัวลงนั่งข้างๆพี่ใหญ่อย่างท๊อปที่ทำเนียนแกล้งหลับไปต่อหน้าต่อตา จียงหัวเราะในลำคอก่อนจะใช้ขาที่ค่อนข้างยาวพาดไปที่ลำตัวของชายหนุ่มร่างหนา  

ยองเบซึ่งยืนพิงอยู่ที่ริมประตูครัวมองอย่างอารมณ์ดี พี่ใหญ่ของวงเป็นคุณชายประจำบ้านไปแล้ว ไม่มีใครกล้าใช้เขาหรอก ถึงใช้ยังไงให้ตายเขาก็ไม่ทำ  จียงก็เช่นกันรายนั้นทำทั้งทำทุกอย่างตั้งแต่หัวหน้าวงยันผู้ดูแลบ้านคอยเก็บทุกอย่างที่รกให้เข้าที่แต่คนที่ทำงานบ้านหนักที่สุดไม่พ้นน้องเล็กของวง ซึงริ คอยตามเก็บทุกอย่างหลังจียงเก็บไปแล้วครั้งหนึ่งและยังคอยเป็น เบ๊ให้พวกพี่ๆจิกใช้พอสมควร  จึงไม่แปลกนักที่พี่ๆในวงทุกคนรักซึงริยิ่งกว่าไข่ในหิน.....