[Fic~BigBang] Asia is V.i.P :: 6

posted on 09 Apr 2008 18:49 by pockkybox

.. ทความเข้าใจกอ่าน ..

ตัวอักษรสีน้ำเงิน คือ ภาษาไทย

ตัวอักษรสีเขียว คือ ภาษาเกาหลี

ตัวอักษรสีม่วง คือ ภาษาอังกฤษ

ตัวอักษรสีเทา คือ เรื่องราวที่เคยเกิดขึ้นแล้ว ..

 

Asia is V.i.P :: 6

 

 CREDIT :: On Pic / Bigbangthailand

.

.

.

 

สวัสดีคร๊าบ พวกเรา BIG BANG !!!!  .........

 

ผมชื่อ จี ดราก้อน

 

สวัสดีครับ ผมชื่อ  แดซอง คัง

 

My Name is แทยัง

 

“ Hi ..am ซึง รึ

 

“ am ท๊อป....  

 

การอัดรายการ WakeClub ได้สิ้นสุดลง  เวลาที่เหลือคือช่วงบ่ายจนถึงประมาณ 5 โมงเย็นนั้นคือเวลาพักผ่อนของพวกเขา  ทั้งหมดจึงสุมหัวกันก่อนจะออกจากห้างใหญ่แถวรัชดา  จียงตัดสินใจที่จะไปเดินซื้อของที่ห้างดังแถวย่านราชประสงค์เพียงลำพัง ( เพื่อล่อแฟนคลับ ) ส่วนอีก 4 ชีวิตที่เหลือนั้นยังตกลงกันไม่ได้ว่าจะไปไหนกันดี ( ตอนนี้อยากจะไปไหนก็ไปเพราะจียงล่อแฟนคลับไปกว่าเกือบ 100 ชีวิตแล้ว )........พี่ใหญ่ของวงหยิบโทรศัพท์เครื่องโปรดกดหาเบอร์แรกที่เขาได้บันทึกไว้   เสียงใหญ่กรอกไปตามสาย ภาษาไทยแบบเปล่งๆหลุดออกมาทีละคำ แต่สุดท้ายเขาก็ไม่สามารถพูดได้จึงลงเอยด้วยภาษาอังกฤษต่อไป  ชายหนุ่มพยายามที่จะให้เอเชียมาหาเขาให้ได้ วันนี้เขาก็ต้องเจอเธอให้ได้......หนทางที่จะสารภาพรักมีน้อยเต็มทน  พรุ่งนี้เขาจะกลับเกาหลีแล้ว...............  เอเชีย ได้โปรด ฟังความรู้สึกเขาหน่อยได้มั้ย ?? ..........อันที่จริงไม่ใช่อยู่ที่เอเชียทั้งหมดหรอก การจะสารภาพรักเนี๊ยะ มันอยู่ที่ ( ตาคมเหล่มอง ชนกลุ่มน้อยบิ๊กแบงที่ปราศจากจียง ) พวกนั้น......วันนี้พวกมันจะขัดขวางเขายังไงอีกละทีนี้  เอ่ออ ลืมยัยมิน ตัวดีอีกคน......รายนั้นแหละตัวสำคัญ  เมื่อคืน ชเว ซึนฮยอนล้มไม่เป็นท่า อดบอกรัก เพราะยัยมินตัวแสบ......

แค่ก ๆ .......มินสำลักน้ำเล็กน้อยก่อนจะขมวดคิ้วคิดว่าใครนินทาเธอในเวลาเที่ยงๆอย่างนี้  ตาเรียวหันไปมองร่างบางที่กำลังเดินตรงมาหาเธอใต้ตึกคณะอักษรฯ  เอเชียใส่ชุดไปรเวทเข้ามาในมหาลัย วันนี้แอเชียไม่มีเรียนแล้วเอเชียมาหาเธอทำไม ?? มินคิดแปลกใจเล็กน้อย  ก่อนจะนึกเห็นหน้าใครบางคนที่ทำให้เธอต้อง.......แสยะยิ้มขึ้นมา ไอเทมโป.....แกแน่ๆที่นินทาฉัน - -* ( แง่งงงงงง ....)

 

 

 

มิน.....ยัยมิน เธอเลิกเรียนแล้วรึยัง ??หืมม เลิกแล้วๆ ทำไมหรอ ?? จะไปไหน??.....อยากบอกนะว่าจะไปหา.....

 

 

ใช่นะสิ -*- เขาโทรมาเมื่อเที่ยงอะ ว่าอยากเจอยังงั้นอย่างนี้  อีกอย่างน้องๆเขาก็อยากเจอเธอกับฉันนะ มิน....ไปกับฉันหน่อยสิ   มินเบิกตาโตมองเอเชีย เธอรีบคว้ากระเป๋าใบโปรดพร้อมหนังสืออีก 1 กอง  มือบางคว้าข้อมือของเอเชียแล้วลากเอเชียไปหน้าถนนใหญ่ทันที  เธอยังไม่ได้ถามเอเชียเลยว่าจะไปที่ไหน รู้แต่ว่าน้องๆอยากเจอ  แค่นี้ก็ดีใจแล้ว .......หนังสือ 1 กองยังอยู่ในอ้อมอกของมิน เธอนึกเสียดายเล็กน้อยที่ไม่ได้เอาหนังสือไปฝากที่ล๊อคเกอร์ในคณะก่อนจะออกมา

 

 

 

 

ไปไหนเอเชีย....ที่โรงแรมรึป่าว ??  เอเชียยิ้มน้อยๆก่อนจะพยักหน้าแทนคำตอบ เธอขำอยู่ในลำคอ มินดูกระตือลือล้นมาก........เวลาที่จะไปเจอน้องๆพวกนี้  ส่วนเธอนะหรอ ?? ก็ ก็.....ไม่รู้สิ ก็รู้สึกดีมั่ง

 

 

 

 

ไม่กี่อึดใจรถแท๊กซี่ก็แล่นมาถึงหน้าโรงแรมหรู  เอเชียลอบสูดลมหายใจเข้าลึกๆยาวๆ  จังหวะการเต้นของหัวใจไม่เป็นจังหวะเดิม  เอเชียใช้มือบางตบลงเบาๆที่หน้าอก เธอค่อยๆผ่อนลมหายใจออกอีกครั้ง ......มินชำเหลืองมองเอเชีย เธอก็อดลอบยิ้มไม่ได้เอเชีย  เธอจะมีความรักก็คราวนี้แหละ .....  ประตูรถเปิดออกด้วยฝีมือคนที่ยืนรออยู่แล้ว  ร่างบางของเอเชียถูกดึงเบาๆให้ออกจากรถ  ท๊อปยิ้มมุมปากเล็กน้อยก่อนจะดึงแขนเอเชียเข้าไปในโรงแรม ที่มี แดซอง  ยองเบและซึงริ  นั่งคอยอยู่แล้ว  มินรีบจ้ำเข้าไปนั่งไปนั่งข้างแดซองทันที  เธออวดชุดนักศึกษาที่เธอภูมิใจให้เด็กหนุ่มตาหยี่ดู  แดซองเบิกตาโตเล็กน้อยก่อนจะร้อง โอ้วว !!  พร้อมๆกับซึงริ โดยมีบองเบนั่งหัวเราะหึๆ ในลำคอ  

 

เอเชีย......วันนี้ผมว่าง  ไปเที่ยวกับผมนะ  เสียงใหญ่กระซิบข้างหูเอเชีย  เขากลัวไอ้พวกชนกลุ่มน้อย ที่นั่งปั้นจิ้มปั้นเจ๋ออยู่นะสิ หึ หึ คราวนี้ไม่มีจียงแต่กลับมา ยัยมิน นั่งเท้าคางมองแดซองตาปริบๆ อยู่  ชิส์ เห็นแล้วหมั่นไส้ แล้วดูไอโดราเอมอนสิมองตายัยมินกลับด้วย  ขนาดว่ามี.......อยู่แล้วมันยังจะ จะ ....เห้อ ช่างเหอะ มันคงทำได้แค่ช่วงเวลาสั้นๆเท่านั้นเอง สงสัยมันจะเจอของแปลก  555+    

 

เอ๊ะ !!  จำเป็นหรอที่ฉันต้องไปกับนาย จำเป็นสิ เอเชีย......เด๋วผมจะโดนผู้หญิงไทยสอยไปนะ ถ้าคุณไม่ไปด้วยอะ ท๊อปใช้ไหล่กระแซะเอเชียเบาๆ  เหมือนเด็กๆ ยองเบสะกิดซึงริให้หันไปมองพี่ใหญ่.....เวลานี้เขาก็ไม่ต่างจากลูกหลิงตัวหนึ่งเท่านั้นเอง  555

( =______=’ )  โดนสอยไปงั้นหรอ ?? ซึนยอน.....นายสำคัญอะไรขนาดนั้นเชียว  รู้ว่านายหน้าตาดีแต่......ช่างเหอะ ไปก็ได้ นายอยากไปไหน ??   เอเชียถอนหายใจเบาๆ เธอทนลูกอ้อนของผู้ชายตัวใหญ่ข้างๆได้ไม่นานหรอก .....ท๊อปกระโดดเบาๆแล้วคว้าตัวเอเชียไปกอดต่อหน้าต่อตาชนกลุ่มน้อยทั้งหลาย (°°)     

 

ซึนยอน !! ปล่อยฉันนะ..... ( >////<)  เอเชียพูดเสียงอู้อี้ในอกกว้าง  ชายหนุ่มทำทีหวนทวนลมเขาได้ยินนะแต่ เขาอยากกอดอย่างนี้อีกสัก 5 นาที.........ใครจะทำไม  -*-  ตาคมเหล่ไปมองเหล่าสมาชิกที่นั่งตกตะลึงไปชั่วขณะ  ร่างบางในอกกว้างยังขยุกขยิกเล็กน้อยเมื่ออีกฝ่ายไม่ยอมปล่อยง่าย  เธอเม้มปากเล็กน้อยตอนนี้เขาจะรู้ถึงเสียงหัวใจที่เต้นแรงกว่าปกติรึป่าวนะ  เอเชียพยายามใช้มือทั้ง 2 ข้างดันร่างหนาที่โอบกอดเธอไว้  ท๊อปหัวเราะเบาๆก่อนจะคลายอ้อมแขนใหญ่   

 

อุ๊บ ....เอเชียผมขอโทษ  ที่กอดคุณนานเกินไป    ชายหนุ่มทำท่าตกใจเล็กน้อย ( ตามเสต็ปของผู้ชายโรคจิต 555 )

  >///<   

 

 

เอเชีย.....เป็นอะไรรึป่าว  หน้าแดงเชียว ฮึ ฮึ   ท๊อปโนมหน้าไปหาหญิงสาวที่ยืนเอามือจับแก้มทั้ง 2 ข้าง หน้าเธอตอนนี้แดงเหมือนลูกมะเขือเทศเชียว

 

 

  

ปะ ป่าวนะ...ซึนยอง !! ฉันไม่ไปกับนายแล้ว เอเชียทำแก้ป่องเล็กน้อยก่อนจะทรุดตัวลงนั่ง  ท๊อปถลึงตาโตหน้าเจือเล็กน้อย เขาย่อตัวลงนั่งยองๆ ตาคมเข้มสลดอย่างเห็นได้ชัด  มือหนาประสานไว้หลวมๆ

 

 

 

  เอเชีย ~ ~  เอเชียไปเถอะ ไปเที่ยวกับผม.... คุณไม่สงสารผมรึไง ??  แล้ว  คุณโกรธผมลงหรอ.....ดูตาผมสิ  ชนกลุ่มน้อยที่นั่งดูค่อยๆลุกขึ้นเดินมาตรงพี่ใหญ่ของวง  ซึงริและยองเบ นั่งลงข้างๆท๊อปคนละข้างส่วนมินและแดซองนั้นเดินอ้อมไปยืนอยู่ข้างหลังเกาอี้เอเชีย.....สิ่งที่พวกชนกลุ่มน้อยทำนั้นคือ .....พวกเขาพยายามดูสายตาของท๊อปอยู่นะสิ  หุหุหุ   

ตาคมเข้มค่อยๆหรี่ตามองไปทางซ้ายที ขวาที และเงยหน้ามองไปข้างหน้าหลังเอเชีย  ทั้ง 4 ชีวิตกำลังตั้งใจมองพี่ใหญ่ของวงจนตาจะทะลุออกจากเป้าตาแล้ว  ท๊อปลุกขึ้นยืนทันทีในเมื่อเอเชียกำลังงอนเขา แล้วไอพวกขัดลาภก็มาเป็นก้างอยู่ได้  สิ่งที่เขาต้องทำคือ ??  มือหนาคว้าแขนบางของเอเชีย  แล้วดึงให้เธอลุกขึ้นตามแรงที่เขาออกโดยประมาณ  เอเชียทำหน้าตกใจเล็กน้อย เธอไม่เข้าใจชายหนุ่มกำลังจะทำอะไร

 

 

 

   เอเชีย....ผมไม่สนว่าคุณจะเต็มใจไปเที่ยวกับผมรึป่าว ...แต่ผมจะพาคุณไปทุกแห่งที่ผมไป คุณต้องไปกับผม คุณต้องไป   ตาคมเข้มหันไปมองชนกลุ่มน้อยทีละคน  เวลาที่เหลือน้อยเต็มทนทำให้ ชเว ซึงฮยอนต้องตัดสินใจ ชเว ซึนฮยอนงั้นหรอ ??   ใช่ !! วันนี้เขาจะเป็น ชเว วึนฮยอน  ไม่ใช่ T.O.P  แห่งบิ๊กแบง ......วันนี้จะเป็นวันที่เขาจะสารภาพรักกับเอเชีย  ผลออกมาเป็นยังไงเขาไม่สน  วันนี้เท่านั้น........ชเว ซึงฮยอน  นายต้องทำได้ !!   

 

พวกนายหยุดอยู่ตรงนั้น.......ไม่ต้องตามมา  เข้าใจ๋.....  ท๊อปหันไปมองชนกลุ่มน้อยที่กำลังเดินตามหลัง  นัยตาดุของท๊อปดูจริงจังกว่าปกติ  ชนกลุ่มน้อยหยุดเดินตามคำสั่ง  ทั้ง 4 ชีวิตพยักหน้าหงิกๆ น้ำลายที่จะกลืนลงคอฝืดเหลือเกินนะเวลานี้  พี่ใหญ่ของพวกเขาดูท่าจะเอาจริง  ขืนตามไปมีหวังได้กลับไปเป็นศพใต้ท้องเครื่องแน่ๆ  เอเชียกึ่งเดินกึ่งวิ่งเยาะตามแรงดึงของท๊อปไปนอกโรงแรม    

 

 

เธอหันหลังกลับมาดูหน้าเพื่อนสนิทก่อนจะเดินออกจากประตูไป  มินถอนหายใจออกมาดังๆ เธอเดินกลับไปนั่งจุมปุ๊กที่โซฟาตัวยาว  ตาเรียวเล็กของเธอมองดูผู้ชายที่เหลือ 3 ชีวิต บิ๊กแบง 3 หน่อกำลังยืนอยู่ตรงหน้าเธอ  แล้วดูหน้าแต่ละคนสิ  -*-  ไม่บอกเลยว่าเสียดายขนาดไหนที่ไม่ได้ตามพี่ใหญ่ของวงไป .......

 

 

 

เอาไงดี  เอาไงดี  พี่ยองเบ    เสียงน้องเล็กดังขึ้น  ตอนนี้เขาแทบอยากลงไปนอนดิ้นอยู่แล้ว  อะไรก็ไม่สนุกเท่าการสะกดรอยตามพี่ใหญ่เลย  แต่ตอนนี้พี่ใหญ่ของวงไปแล้ว  ทิ้งให้ทุกคนต้องมายืนอ้าปากค้างเพราะสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อครู่นี้   

 

เอ้า !!  ซึงริ......ฉันจะไปรู้หรอ ?? จะเอาไง  แดซองนายมีหัวคิดอะไรดีๆไหม ??   เสียงนุ่มของชายหนุ่มนามพระอาทิตย์ดังขึ้น  เขาทรุดตัวลงนั่งข้างๆมิน  แดซองทำหน้าครุ่นคิดแล้วก็ยิ้มตาหยี่สะบัดหน้าไปมา  หญิงสาวนั่งนิ่งพร้อมกำโทรศัพท์ไว้ในมือ  เอเชีย ...ไอเทมโปตัวแสบ ไอหน้าลิงผสมหมี มันจะพาเธอไปไหน ??  มินถอนหายใจเฮือกใหญ่อีกครั้ง.....อันที่จริงที่ไม่ได้เป็นห่วงที่เอเชียไปกับท๊อปหรอกนะ  แต่เธอกังวลว่าเธอจะพลาดช๊อตอะไรดีๆไปนะสิ......( ตกลงเป็นห่วงเพื่อนใช่มั้ย ?? ) ..  

.

 

.

 

กรี๊ดดดดดดด !!!!!  ดูจียง สิ.....เขาเดินเข้าเกษรพล่าซ่าไปแล้ว   -*-  ( เอ่ออ มันรวย )   

 

เห้อ ~ ~  เสียงถอนหายใจของชายหนุ่มร่างผอมดังเบาๆเป็นครั้งที่ 30 ได้มั่ง  เขาคิดผิดรึป่าวที่มาเดิน ซื้อของคนเดียว  ทำไมเขาไม่หนีบไอมักเน่มาด้วย......อย่างน้อย ไอมักเน่จะได้เป็นตัวล่อแฟนคลับอีกคน  เขาก็หวั่นใจอยู่เหมือนกัน  กลัวว่าแฟนคลับจะไปดักซุ่มขณะที่เขาเข้าห้องน้ำ ( อิจี....แกคิดอะไรอยู่เนี๊ยะ ?? )   ผู้หญิงไทยใครๆก็ว่า แรงดีจะตายไป  ดูอย่างวันแรกที่เขามาจนถึงวันนี้สิ......ขนาดว่ารถขับเร็ว เปลี่ยนรถบ้าง  อะไรต่ออะไร แฟนคลับยังจะตามพวกเขาพบจนได้  แต่น่าแปลกเมื่อเขาเดินเข้า ร้านเฟอรากาโม่บรรดาแฟนคลับกลับยืนนิ่งไม่เดินหรือตามเข้ามาเลย..... ( ก็แกมีปัญญาซื้อคนเดียวไงยะ  -*- ) 

ไหนๆก็ไหนๆ เขาจะได้เดินดูของอย่างสบายใจสักที  อากาศเมืองไทยร้อนมาก เขาเลยต้องเพิ่งความเย็นของศูนย์การค้า 2 -3 แห่ง ตรงย่านนี้  ตอนนี้ 4 คนนั้นจะเป็นยังไงบ้าง....เขาก็ไม่รู้  พี่ใหญ่ของวงท่าจะเอาจริงเกี่ยวกับเรื่องความรักครั้งนี้  ขออย่างเดียวอย่าให้ผู้หญิงคนนั้นรู้ว่าสิ่งที่ทำไปเป็นการพนันในครั้งแรกๆ  แต่ยังไงช่วงหลังๆดูพี่ใหญ่ของเขาจะจริงจังขึ้นทุกที  มันคงไม่ใช่การพนันแล้วนะสิ  มันจะกลายเป็นความรักที่จะมีความเจ็บปวดมากั้นไว้รึป่าว ??  พรุ่งนี้พวกเขาก็ต้องกลับเกาหลี.....  

 

แล้วผู้หญิงอย่างเอเชียละ  เธอจะทำยังไง  จะตามพวกเขากลับเกาหลีไปรึป่าว  หรือจะรอเวลา หรือว่า.......โอ๊ยยย ยิ่งคิดยิ่ง งง อะไรกันหนักหนา  พี่ใหญ่คนเดียวเลย  โตแล้วก็ไม่เคยคิดอะไรเป็นผู้ใหญ่หรอก มั่วแต่เล่นๆ ไปวันๆ  .....หัวหน้าวงอย่างเขาต้องมาคอยแก้ปัญหาให้ทุกที  จียงสะบัดหัวเบาๆ  ( กรี๊ดดด !! ) เอ่อ ....นี่แค่เขาสะบัดหัวนะ  เหล่าแฟนคลับที่ตามทุกฝีก้าวยังกรี๊ดเลยเหอะ  -*-   แล้วถ้าพวกนั้นรู้ว่า  ชายหนุ่ม ที่เป็น Big Boy แห่งบิ๊กแบงกำลังจะไปเดทกับผู้หญิงไทยละ......จะเป็นยังไง  สงสัยไม่ใช่แค่กรี๊ด  อาจจะมีการฆ่ากันตายเกิดขึ้น  หรือไม่ก็  น้ำท่วมโลกเพราะพวกแฟนคลับร้องไห้กันระงมละ ( เวอร์ไปแล้วยะ  -*-  ) 

 

เด็กหนุ่มร่างผอม  หันหน้าไปมองแฟนคลับกลุ่มย่อย  เขาเผยยิ้มเล็กน้อยพร้อมยักคิ้ว 1 ข้าง เท่านั้นเอง....

 

 

  

กรี๊ดดดดด !!!!! 

 

 

 

 

แอ๊ก !!!   ( แฟนคลับสลบไปแล้ว 5555+  ) 

จียงยิ้มกว้างจนตาหยี่ขณะที่ทรุดตัวลงนั่งในร้าน พิซซา .......แฟนคลับเป็นเอามากจริงๆ เหมือนกันเลยกับที่เกาหลี  เขาหัวเราะในลำคอเบาๆ  พลางนึกชอบเมืองไทยขึ้นมาทันที  แฟนคลับน่ารักทุกคน  มีบ้างที่ทำให้เขาไม่พอใจแต่ก็ส่วนน้อยนัก.........เด็กหนุ่มทรุดนั่งตรงหน้าร้านพิซซ่า มือเรียวขาวล้วงไปในกระเป๋ากางเกง  โทรศัพท์ของเขากำลังดัง.....  อ่า ยัยยูยัง โทรมา.........

 

ว่าไงยูยัง......อืมมม...........ฉันไม่ได้อยู่กับพวกนั้น  เอ่ออได้.....จะเอาอะไรนะ ??  เอ่อๆ ....อืมมม.........   จียงยิ้มกว้างอีกครั้ง......ยูยัง  เธอไม่เปลี่ยไปเลย.....  เด็กหนุ่มร่างผอมยังคงเดินดูของต่อไป โดยมีแฟนคลับตามเป็นขบวนยาว...........  วันนี้ถือว่าเป็นวันก่อนกลับที่มีความทรงจำดีๆ อีกวันจริงๆ ..............  

 

.

 

.

 

การล่องเรือมีมินเป็นแกนนำ......เธอเสนอการออกทริปครั้งนี้ให้กับ 3 หนุ่มที่เหลืออยู่   ทุกคนไม่เคยล่องเรือไปตามแม่น้ำ หรือ คลองต่างๆ  ก็เลยตกหลุมตอบตกลงทัวร์นรกครั้งนี้ .....ทั้ง 3 คนหารู้ไม่ว่า  อนาคตกำลังจะดับศูนย์เพราะ มินพาพวกหนุ่มๆไปขึ้นเรือตรงท่าน้ำ.......คลองแสนแสบ  หน้ามหาลัยวิทยาลัยรามคำแหง

 

  นี่ๆ พวกนายดูไว้ซะ....คลองแสนแสบมีประวัติมาช้านาน  พวกนายน่าจะดีใจนะที่ได้เห็นน้ำดำๆ กลิ่งทะแมงๆ 555 นึกซะว่าพวกนายกำลังล่องเรืองอยู่ในทะเลดำละกันเนอะ.....   มินหัวเราะเสียงใสก่อนจะก้าวขึ้นเรือ  โดยมี แดซอง ยองเบ และ ซึงริก้าวตามลงมาติดๆ  เสียงเครื่องยนต์ดังขึ้นจนทั้ง 3 หนุ่มแทบจะเอาอุดหูตัวเอง  แต่เวลาผ่านไปสักครู่พวกเขาก็ปรับสภาพได้แล้ว  แดซองยิ้มตาหยี่ มองไปรอบๆ  หันไปสบตากับคนโน่นที คนนั้นที ยองเบนั่งนิ่งหน้ามองตรงเขากำลังเกร็ง  ส่วนซึงรินั่งชิดริมเรือ....กำลังหัวเราะเสียงใส  แต่แล้ว......  

 

 

แค่ก   แค่ก   แค่ก  ……  

 

 

เป็นอะไรรึป่าว....??   มินเอี้ยวตัวหันหลังถาม  เด็กหนุ่มใช่มือทุบอกตัวเองเบาๆพร้อมสะบัดหน้ายิ้มกว้าง.... ป่าวฮะ...พี่มิน  น้ำมันกระเด็นเข้าปากผมเท่านั้นเอง 555 รสชาติมัน.......แปลกๆสักหน่อย  มินเบิกตาโต....ซึงรินายยังจะกลืนน้ำดำๆลงไปอีกนะ  =___=’    

 

 

มินเราจะไปไหนต่อถ้าขึ้นเรือแล้ว..... ยองเบสะกิดถาม  เขาไม่ได้กลัวนะแต่ตอนนี้เขาไม่ชินกับเรือลำเล็กเท่านั้นเอง  ( เอ่อ อะไรจะเหมือนเรือยอช์คใน เอ็มวี อะเว ละยะ   -*- )

 

 

 

เอ่อ.......ไป  ไปแม่น้ำเจ้าพระยาไหม ?? ฉันจะพาไปล่องเรือของจริง  ทุกคนพยักหน้ากันพร้อมเพรียง  แดซองทำหัวดุกดิกไปมาอย่างมีความสุข.......ยูยัง  ถ้าเธอมาด้วยคงจะดี  เธอคงจะชอบ  ( ว่าแล้วก็จะเก็บน้ำดำๆไปฝากยูยังดีไหม ?? เนี๊ยะ  )  (;゚゚曲)   

  

ยองเบยังคงนั่งนิ่งทำหน้าพะอืดพะอม เพราะเรือโดยสารโคลงเคลงไปมาอย่างน่ากลัว มินยิ้มร่าอย่างมีความสุข สามหนุ่มหน้าตาดีลายล้อมแบบนี้ หาโอกาสแบบนี้ได้ที่ไหนได้อีกในชีวิตของนาวสาวชลันธร มินชี้ไปยังวัตถุสีขาวขุ่นท้องกลมที่ลอยตุ๊บป่องๆ อยู่ข้างเรือขณะที่เรือจอดเทียบท่า มินบอกสามหนุ่มว่า

 

 

"มันคือหมาเน่าล่ะ ถ้านายเอาไม้แหลมๆ ไปทิ่มทีท้องมันนะ มันจะแตกโพล๊ะ แล้วหนอนเป็นพันๆ ก็จะพุ่งออกมา ลอยเต็มน้ำเลย  แหวะ !!  " คนพูดเองแค่นึกก็จะอ้วกแตก แต่ตอนนี้ยองเบ หน้าเป็นสีเขียวแล้ว 

โอ๊ะ !! ยองเบ ยองเบ นายอย่าอ้วกในเรือนะ .....เง้อ ถุง ถุงอยู่ไหน  นี่ไง !!!  เอ้า....ยองเบ อ้วกในถุงนะ

 

 

 (> <) มือหนาคว้าถุงในมือหญิงสาวทันที 

พรวดดดดดดด !!!  เต็มถุงใบขุ่น............ (;Д)  ชายหนุ่มหน้าซีด เงยหน้าขึ้นพร้อมน้ำตาหยดน้อยๆ มือหนาปาดน้ำตาและริมฝีปากที่เลอะเล็กน้อย เขาทำหน้าแสยะๆทันทีเมื่อก้มมองถุงในมือ  ยองเบ....หรือ แทยัง แห่งบิ๊กแบง  หมดความแมนก็คราวนี้แหละ  เพราะคลองแสนแสบของแม่ตัวดี ที่นั่งอยู่หน้าเขาแท้ๆ  ดีนะที่ตรงนี้ไม่มีแฟนคลับสักคน....เอ่อ ยกเว้น ยัยมิน แม่แฟนคลับแดซอง ละกัน.....  แดซอง ซึงริ และมิน หัวเราะคิกคัก  เสียงกดชัตเตอร์ดังเป็นรอบที่ 5 แล้วตั้งแต่ยองเบหน้าเริ่มเป็นสีเขียวจนกระทั้งยองเบก้มหน้าก้มตาอ้วก  จะเป็นฝีมือใครละถ้าไม่ใช่ น้องเล็กของวง รายนี้ไม่พลาดที่จะถ่ายรูปเก็บไว้ 555    

 

 

 

 

ชื่อภาพ ครั้งหนึ่งในประเทศไทย พี่ยองเบที่ว่าแมนๆกล้ามเป็นมัดๆ กลับอ้วกไม่เป็นท่า ขณะที่นั่งเรือในคลองแสนแสบและขณะที่มี หมาเน่าลอยผ่านมา 555  

  หรือว่า  

 

 

 

เหตุเกิดที่ของแสนแสบ....เมื่อหมาเน่านั้นลอยมา  555

 

 

 

 

.

 

.

 

END :: 6

 

TBC ..

 

 

 

 

 

edit @ 9 Apr 2008 19:02:14 by funny_box

edit @ 9 Apr 2008 19:08:10 by funny_box

[Fic~BigBang] Asia is V.i.P :: 5

posted on 07 Mar 2008 00:09 by pockkybox

.. ทำความเข้าใจก่อนอ่าน ..

ตัวอักษรสีน้ำเงิน คือ ภาษาไทย

ตัวอักษรสีเขียว คือ ภาษาเกาหลี

ตัวอักษรสีม่วง คือ ภาษาอังกฤษ

ตัวอักษรสีเทา คือ เรื่องราวที่เคยเกิดขึ้นแล้ว ..

 

Asia is V.i.P :: 5

 

  CREDIT :: Bigbangthailand

.

.

.

 

(_ _^) ชายหนุ่มตาคมคิ้วถากมองบรรดาสาวน้อยสาวใหญ่ผ่านกระจกใสของคลื่นสถานีวิทยุของเครือแกรมมี่  ไม่ใช่ว่าพวกเขาจะอยู่ข้างนอกแล้วมองดูสาวๆในตู้กระจกหรอกนะ สาวๆต่างหากที่นั่งมองพวกเขาอยู่ในตู้กระจก ขนาด 10 คนจุ  3 ด้านมีแต่ผู้หญิง แต่ข้างในตู้กระจกนี่สิ มีแต่ผู้ชาย.....

 

ซึงริหันมองรอบด้านอย่างอารมณ์ดี  เขาสะกิดท๊อปให้ยิ้มกับเหล่าแฟนคลับอย่างไม่รู้เหนื่อย สายตาคมที่จับจ้องด้านนอกนั้นเขากำลังมองหาใครบางคนอยู่  แต่มองออกไปทีไรก็ไร้วี่แววของเจ้าร่างบางนั้นทุกครั้ง  เขาไม่ได้หวังว่าจะให้เธอเดินอยู่แถวนี้แต่เขากลัวต่างหาก.....กลัวว่าเธอจะมารู้ความจริงนะสิ ชายหนุ่มร่างหนาคิ้วถากกระแอมในลำคอเล็กน้อยเมื่อดีเจถามคำถามเกี่ยวกับตัวเขา.....ชายหนุ่มหัวเราะ หึหึ เสียงใหญ่ในลำคอหนา  เขาเพิ่งตอบคำถามได้ถูกโรคกับตัวเองดีแท้.....

 

เออ ไม่ทราบว่าพวกคุณชอบผู้หญิงไทยมั้ย ??   เสียงดีเจอารมณ์ดีถามผ่านลาม

ชอบครับ ชอบมาก   เสียงที่ดังขึ้นก่อนใครเพื่อนไม่พ้นเสียงใหญ่ของพี่ใหญ่ของวง แดซองยิ้มตาหยี่อย่างรู้ความหมาย ทุกคนมองหน้ากันไปมาพี่ใหญ่ของพวกเขาท่าจะเป็นเอามาก (^_ _) คนฟังที่ฟังสัมภาษณ์นั้นต่างหน้าชื่นตาบานยังไงหนุ่มๆก็ต้องตอบแบบนี้อยู่แล้ว มันเหมือนเป็นบทให้ท่องจำขึ้นใจว่าไปประเทศไหนก็แล้วแต่ ก็ต้องตอบว่า ชอบครับ ดีครับ ทุกอย่างสวย แปลกอะไรทำนองนี้......ถึงแม้บางครั้งมันอาจจะตรงข้ามกับความเป็นจริงก็ตาม......

 

หนุ่มๆใช่เวลาไม่นานในการให้สัมภาษณ์  พวกเขาก็ต้องไปที่อื่นต่อ......ท๊อปหยิบโทรศัทพ์มือถือขึ้นมาอย่างใจหมาย เมื่อเช้าตอนจียงอาบน้ำเขาได้กดหาเบอร์ของเอเชียเรียบร้อยแล้ว  มือหนากดเบอร์ที่พิมพ์ไว้เบอร์แรก ดีนะที่ขึ้นด้วยตัวเอ จะได้ไม่ต้องหากันนานนัก........ปลายสายรับเสียงหวาน ก่อนจะตามมาด้วยเสียงตกใจ 

เอเชียเธออยู่ไหน ??  เสียงใหญ่ถามเบาๆ ตอนนี้เขาอยู่ร้านอาหารทะเลแห่งหนึ่งในย่านสุขุมวิท

 

อยู่ที่ห้องนะสิ.....ซึงยอนนายรู้เบอร์ฉันได้ยังไง ?  เอเชียกรอกเสียงใสจนทำให้คนฟังคลายยิ้มบางๆ

 

รู้แล้วกันแหละน๊า......ผมจะเสร็จธุระราวๆ 4 ทุ่ม คุณมาหาผมที่โรงแรมได้ไหม ? ”  

ไม่เอาไม่ไป...  เอเชียตอบ

 

ต้องมาสิ.....ผมออกจากโรงแรมไม่ได้  ผู้ปกครองผมคาดโทษเอาไว้ ( ผู้ปกครองที่ว่าหันมามองร่างหนายืนแอบคุยโทรศัพท์อยู่อีกมุมของห้องอาหาร ท๊อปเหลือบมองร่างผอมอย่างเกรงใจ ไอจียง แกจะจองล้างจองผลาญฉันไปถึงไหน ฉันเป็นพี่แกนะโว้ย !! แต่ตาคมนั้นต้องสยบต่อสายตามังกรของจียงอีกครั้ง เขาต้องหันหน้าเข้ากำแพงในที่สุด )เอเชียมาเถอะนะ.....น๊า  ชายหนุ่มพยายามหาเหตุผลที่ดีที่สุดเพื่อให้เธอมาหาเขา  โรงแรมเป็นที่ปลอดภัยที่สุดโดยเฉพาะแฟนคลับและนักข่าว เอเชียเงียบไปครู่ เธอยื่นขอแม้ว่ามินต้องไปด้วยเธอถึงยอมไปหาเขาที่โรงแรม 

 

ชายหนุ่มตอบตกลงทันทีเขาเผยยิ้มกว้างจนเห็นโหนกแก้มชัดเจน แค่หนีบยัยตัวกวนมาแค่นี้ไม่ใช่ปัญหาสำหรับเขาเลย ส่ง แดซองและซึงริเข้าไปก็อยู่นิ่งเอง  ท๊อปเดินกลับมาที่โต๊ะกินข้าวอีกครั้ง  เขาไม่ได้แค่มาทานข้าวธรรมดาแต่พวกเขาต้องถ่ายทำสกู๊ปของช่อง แชลแนลวี อีกด้วย..( ไหนว่า ตารางงานว่างไง ! แง่งง - -+ )

 

.

.

เอเชียยืนเท้าสะเอวมองเพื่อนสาวที่จัดแจงสิ่งของต่างๆลงกระเป๋าอย่างบรรจง  รูปถ่าย 5 ใบปากกา ซีดีเพลง  อะไรต่อมิอะไรเยอะแยะเต็มไปหมดลงกระเป๋าใบน้อย ที่เจ้าตัวยึดมาจากเจ้าของห้อง  มินถอนหายใจแรงๆก่อนจะใช้มือปาดเหงื่ออย่างอารมณ์ดี (เกินเหตุ)  อันที่จริง เอเชียไม่ค่อยอยากไปสักเท่าไหร่นัก โรงแรมที่ว่านั้น แต่ทนเสียงอ้อนของเพื่อนสาวตัวดีไม่ไหวบวกกับเสียงใหญ่ๆที่พยายามเปล่งเสียงให้ฟังราวกับว่าน่าเอ็นดูเหลือเกิน 

( ตกลงเธอไปเพราะ ยัยเพื่อนตัวดี หรือ เด็กหนุ่มเกาหลีหน้าตาดี กันแน่ ?? )

 

เอ.......ยัยเอ !!!”  เสียงมินดังขึ้นมาใกล้ๆหูของเอเชีย จนทำให้เอเชียสะดุ้งเล็กน้อย

อะไร !! มาตะโกนใสหูฉันทำไม ??  

ป่าว ......เห็นเธอเหม่อๆอะ เอเชีย ไปกันเถอะฉันคิดถึงน้องแดซองจะแย่   มินหัวเราะเสียงดัง นึกขำกับอาการเหม่อของเอเชีย แล้วดึงแขนเพื่อนรักไปนอกห้อง มินยิ้มกริ่มก่อนจะเอื้อมมือไปปิดประตูห้องของเอเชีย เธอพร้อมที่จะเจอกับ 4 หนุ่มแห่งบิ๊กแบงแล้ว  ( ถ้าไม่นับอิตาเทมโปนะ  -*- )

 

.

.

 

เวลาบ่งบอกเวลา 4 ทุ่มกว่าๆ 2หญิงสาวนั่งนิ่งในล๊อบบี้โรงแรมหรู  เอเชียทำท่าจะหลับเป็นครั้งที่ 2 ส่วนมินนั้นนั่งนิ่งแต่สายตาเธอนั้นกลับไม่นิ่งตามตัว หญิงสาวทั้ง 2 คนมาก่อนเวลาเพียงเล็กน้อยเท่านั้น  เอเชียเริ่มใจเต้นอีกครั้งเมื่อเธอรู้สึกตัวว่ากำลังมีใครคนหนึ่งเดินมาทางพวกเธอที่นั่งอยู่ ร่างที่คุ้นตาหยุดยืนตรงหน้าเอเชีย รอยยิ้มร้ายปรากฏขึ้นให้หมวกใบสวย  เอเชียและมินต้องลุกขึ้นจากเก้าอี้นวมอย่างโดนคำสั่ง  4 ร่างของชายหนุ่มกลุ่มหนึ่งเดินมาสมทบในเวลาเพียงไม่กี่นาที  ทุกคนยิ้มพร้อมกันอย่างรู้หน้าที่

 

 

  ทุกคนนี่........เอเชีย และ มิน..   เสียงใหญ่ของท๊อปดังขึ้นมาทันทีที่ทุกคนยืนจ้องหน้ากันสักครู่  เด็กหนุ่มทั้ง 3 คนต่างยิ้มอย่างเป็นมิตรพร้อมยื่นมือให้จับเป็นการทักทาย  จียง ยองเบ และซึงริทำที่ว่าไม่เคยเจอมินมาก่อน มินก็เช่นกัน การแสดงนั้นเหมือนเป็นที่ตกลงกันไว้ตั้งแต่ตอนบ่ายแล้ว.......เอเชีย ยิ้มกว้างให้กับ 2 หนุ่มที่เธอไม่เคยเจอ  ยองเบและซึงริ ……..

 

พี่เอเชีย พี่มินหวัดดีฮะ..... เสียงแหบของแดซองดังขึ้นมาทันทีที่ทุกคนจับมือกันเสร็จ มินยิ้มกว้างทันที ( แดซอง เด็กน้อยของฉัน ~)

เอเชีย.....นี่ ยองเบ และ ซึงริ ( ไอนี่...เป็นน้องคนเล็กเขาซนมากนะเอเชีย )  ท๊อปกระซิปบอกเอเชีย ทันที่แนะนำชื่อของ 2 หนุ่มตรงหน้า เอเชียยิ้มกว้างพยักหน้าหงิกๆ จากนั้นพวกเขาทั้งหมดก็นั่งลงที่โซฟาตัวยาวของล๊อบบี้  ท๊อปนั่งประกบเอเชีย ส่วนแดซองนั่งประกบมินต่อจากมินก็จะป็นซึงริ  จียงและยองเบนั่งที่เก้าอี้นวมเดียว

 

มินนั่งนิ่งแต่ใจเธอแทบทะลุออกมาจากตัวแล้ว.....อะไรกัน ?? เหมือนเธออยู่ในความฝันเลย ซ้ายก็แดซอง ขวาก็ซึงริ โอ๊ยยยย แถมถัดไปก็ยองเบ จียง ข้างหน้าก็ ไอเทมโป......แต่เอเชียสิ นั่งนิ่งยิ้มกว้างอย่างไม่รู้สึกเลยว่า คนพวกนี้ยิ่งกว่าคนธรรมดาอีก....

 

พวกเขา คือ BigBang เชียวนะยัยเอ....

มินอยากจะเดินไปบอกเอเชียเหลือเกิน แต่เธอก็ทำไม่ได้ พวกเขาจะปิดเรื่องนี้ได้นานเท่าไหร่เชียว คนที่ลำบากที่สุด คือเทมโป ใช่ไหม ?? เขาจะทำยังไง จะตอบคำถามของเอเชียไหวไหม ?? มินคิดอย่างอารมณ์ดี.........แต่นึกไปนึกมา คนที่ซวยมากกว่าเทมโป อาจจะเป็นตัวเธอเองก็ได้ โทษฐาน ปิดปังเพื่อนสนิท.....มินลอบหายใจเบาๆ ก่อนที่จะหันไปยิ้มตอบกับซึงริ

พี่มินฮะ.....ผมน่ารักไหม ??  เสียงน้องเล็กดังขึ้นมา  แดซองยิ้มตาหยี่ทันที ยองเบและจียง ต่างทำตาโต ไม่นึกว่าเด็กหนุ่มน้องเล็กจะกล้าถามคำถามนี้  ท๊อปนั้นยังคงนั่งนิ่งจ้องตาซึงริอย่างดุๆ  เขากลัวว่าไอน้องคนเล็กจะหลุดอะไรมาสักอย่างที่ต้องทำให้เขาเดือดร้อน.....( อันที่จริง แกนั้นแหละเทมโป ที่ทำให้คนอื่นต้องเดือดร้อน -*-)

 

เออ...น่ารักจ๊ะ...น่ารักมาก ( นายดูดีกว่าในทีวีเยอะเลยนะซึงริ ) มินพูดภาษาอังกฤษตอบทันทีที่ตั้งตัวได้ว่าควรตอบภาษาอะไร เพราะซึงริถามเป็นภาษาอังกฤษมานะสิ.......แต่เธอก็รีบกระซิบเป็นภาษาเกาหลีทันทีเมื่อพูดจบประโยค  เด็กหนุ่มนามซึงริยิ้มกว้างอย่างดีใจสุดขีดพร้อมยืดตัว ทำตาแบ๊วใส่ยองเบที่เหล่มองอย่างหมั่นไส้

 

 

เอเชีย......เราไปคุยกันที่สระน้ำกันดีมั้ย ?? คือผมอยากให้.....เพื่อนคุณอยู่กะน้องๆของผม ( เหตุผลฟังไม่ค่อยขึ้นเลยเนอะ... - -)  ท๊อปพูดเสียงเบาแต่ก็พอทำให้คนข้างๆอย่างจียงได้ยิน  เอเชียเอียงคออย่างไม่เข้า ทำไมต้องหนีไปคุยกัน 2 คนหล่ะ.....ทั้งๆที่คุยกันหลายๆคนสนุกดี  หญิงสาวทำท่าอึกอัก 2 จิต 2 ใจ

 

แต่แล้วร่างบางของเอเชียก็ถูกกระชากเบาๆออกจากโซฟา....มือหนาของท๊อป จับข้อมือเอเชียหลวมๆ เขาไม่ต้องการคำตอบ เขาต้องการที่จะสารภาพรักกับเธอต่างหาก.......การหนีให้พ้นสายตาของน้องๆนั้นเป็นเรื่องยาก เพราะไอพวกนี้แสบพอตัว เด๋วก็ต้องเดินตามเขามา ท๊อปเลยหันหลังกลับไปพูดทันที

 

  ห้ามพวกนายตามมาเข้าใจมั้ย ??........ไม่งั้น อนาคตดับวูบแน่ๆ  เสียงใหญ่ขู่เป็นภาษาเกาหลี  ก่อนจะลากมือเอเชียเดินออกจากล๊อบบี้ตรงไปที่สระน้ำของโรงแรม   จียงหัวเราะเบาๆ.......พี่ใหญ่ของเขาสงสัยจะเอาจริง

แดซอง ยองเบ ซึงริหัวเราะร่วนทันทีที่ร่างใหญ่เดินออกไปจากล๊อบบี้ มินเองหัวเราะเบาๆ.....ไม่แน่เชื่อ ไอเทมโป แกจะจริงจังกับเอเชียถึงขนาดนั้นเชียว  ซึงริหยิบอมยิ้มขึ้นมา.....เขายื่นให้ มินอันนึงก่อนจะล้วงกระเป๋าหยิบอีกอันเพื่อเข้าปากตัวเอง.........ยองเบ หันมองหน้าจียง อย่างรู้ความหมาย พวกเขากลัวเทมโปหรอ ?? ไม่มีทาง  การขัดคำสั่งพี่ใหญ่ถือว่าเป็นเรื่องสนุกของพวกเขา......

 

 

เสียงโทรศัพท์ของแดซองดังขึ้นมาทำร้ายความเงียบ........

 

ฮัลโหล...ยูยัง หรอ ?? อืมๆ เข้าใจแล้ว ทุกคนสบายดีด้วย เมืองไทยสวยมากเลย.....กลับไปเด๋วผมโทรหานะ

แดซองวางหูไปแล้ว......จียงมองหน้าน้องชายก่อนจะยกยิ้มอย่างรู้กัน

 

ยัยยูยัง โทรมาหรอ ?? สงสัยจะให้ซื้อของฝากไปให้ชัวร์ๆใช้มั้ย ?? แดซอง....  ยองเบพูด เขานึกถึงเพื่อนวัยเด็กคนหนึ่ง......ยูยัง..... แดซองยิ้มตาหยี่พยักหน้าแทนคำตอบ

 

.

.

 

ลมเย็นๆของต้นเดือนธันวา กระทบร่างบางและร่างหนาที่นั่งอยู่ริมสระน้ำของโรงแรม.....หลายเรื่องราวผ่านออกจากกลีบปากบางของเอเชีย......โดยมี ชเว ซึงฮยอน นั่งรับฟังอย่างเปิดใจ  เขาไม่คิดว่า ผู้หญิงคนนี้จะโดนใจเขาอย่างจัง ....เอเชีย....เขาจะต้องรวบรวมความกล้าแค่ไหนที่จะสารภาพรัก เขาอยากจะถามเธอเหลือเกินว่าเธอจะใจตรงกับเขามากน้อยแค่ไหน ??  มันเป็นเรื่องที่เขาต้องยอมรับ

 

 

เอเชียเหมือนใครคนหนึ่ง.......ใครคนนั้น ??

 

 

 แต่มันจะดูเลวเกินไปที่จะรักเอเชียด้วยเหตุผลแค่นี้  ....ที่จริง เขาถูกใจเอเชียตั้งแต่ที่เจอเธอวันแรก  เอเชียใจดี  และเอเชียเป็นผู้หญิงอย่างที่เขาต้องการ.......

 

 

นานแล้วที่เขาต้องเดินกลับบ้านคนเดียว นานแล้วที่ไม่มีใครเดินเคียงข้างเขาเวลาที่เขาต้องการใครสักคน นานแล้วเช่นกันที่คนอย่าง..... ชเว ซึนฮยอน ไม่ได้รักใคร .....หลังจากที่เดินตามความฝันตัวเอง

 

ซึนยอน....นายอยู่เกาหลี นายเรียนที่ไหน ??   เสียงหวานถามขึ้นมา  ทำให้ชายหนุ่มอึกอักที่จะตอบ เขาสะบัดหัวเบาๆ  หมวกใบสวยถูกถอดออกอย่างบรรจง แววตาคมเข้มจ้องไปหาหญิงสาวตรงหน้าอย่างจงใจ  เอเชียยังเอียงคอรอคำตอบ.....แต่ชายหนุ่มเอาแต่ยกยิ้มเล็กน้อย

 

ผมไม่ได้เรียนหรอกเอเชีย ผมไม่ชอบเรียนในมหาลัย....ตอนนี้ผมทำงานอยู่ ทำงานที่ผมรัก   เสียใหญ่ตอบ เขาก็อยากบอกความจริงกับเอเชียอยู่เหมือนกัน แต่เขาไม่แน่ใจว่า เอเชียจะโกรธเขาหรือจะเกาะติดเขาทันที  เมื่อรู้ว่า ชายหนุ่มตรงหน้า คือ ท๊อป แห่ง บิ๊กแบง........ไม่ใช่ ชเว ซึงฮยอน ผู้ชายเกาหลีที่เดินตามความฝันตัวเอง

 

อ้าว....ไม่ได้เรียนหรอ ?? ที่บ้านนายไม่ว่าหรอ ?? แล้วนายทำงานอะไรอะซึงยอน เอเชียถามต่อไปอีก....ชายหนุ่มทำหน้าเก้อ

 

ผมทำงานในค่ายเพลงแห่งหนึ่งในเกาหลี .....นั้นเป็นความฝันของผมเลยนะ ผมเรียนจบ ม. 6 ผมก็เดินตามหาความฝันทันที   ท๊อปตอบเสียงขรึม เขาจะบอกเอเชียยังไงอีกดี......ถ้าคำถามต่อไปของเอเชียคือ

 

ค่ายเพลงหรอ ?? นายทำหน้าที่อะไร แล้วร้องเพลงได้มั้ย ?? ซึงยอนหน้าตาอย่างนายเป็นนักร้องได้สบายๆเลยนะ...  เอาแล้วไงคำถามที่เขาไม่อยากตอบ......ท๊อปลอบถอนหายใจเล็กน้อย  วันนี้เอเชียถามมากกว่าปกติแหะ  

=________=’

 

ก็......เป็นผู้ช่วยทั่วไปอะเอเชีย ไม่มีอะไรหรอก ?? แต่ไอที่ถามผมว่า ผมร้องเพลงเป็นมั้ย ?? เอ่อออ ผมร้องแร๊พกับทำบีชบ๊อก เป็นแค่นั้นเอง.....  ท๊อปตอบไม่เต็มเสียง นั้นคือเรื่องจริงและเรื่องยากของเขา ที่จะร้องเพลงธรรมดาๆอย่างสมาชิกในวง ไม่เป็นและถึงเป็นก็ไม่ดีเท่าที่ควร เขาจริงเลี่ยงที่จะไม่ร้องมันเสียดีกว่า.........

 

 

หลังพุ่มไม้ มี 5 ชีวิตที่หัวเราะในลำคออย่างเงียบๆ  พี่ใหญ่ของเขาเจอศึกหนักก็คราวนี้แหละ.....มันเป็นเรื่องยากที่คนอย่าง ท๊อปจะร้องเพลงธรรมดา 5555

 

 

นั้น ~ ...ฉันอยากฟังนายร้องเพลงให้ฉันฟังหน่อยสิ.......ซึงยอนฉันอยากฟัง เอเชียพูดเสียงหวาน จนทำให้คนฟังแทบเผลอโนมตัวไปหา......แต่เขาก็ต้องชะงัก กับคำขอร้องที่เอเชียพูดมา  ร้องเพลง !!! มันยากไปสำหรับเขารึป่าว ??

 

เอาเป็นแร็พหรือไม่ก็บีชบ๊อกได้ไหม ?? เอเชีย.....ไม่รู้แหละ ยังไงคุณก็ไม่มีทางเลือก   ชายหนุ่มพูดแบบมัดมือชก เอเชียถลึงตาโตใส่ชายหนุ่มที่ยกยิ้มกว้าง  แต่ยังไงเอเชียก็ต้องพยักหน้าเนิบๆ

 

 ( ชนกลุ่มน้อยหลังพุ้มไม้ ค่อยเดินออกไปหัวเราทีละคน......แล้วค่อยๆทยอยกลับมา  พี่ใหญ่ของวงหน้าซีดใต้แสงจันทร์เชียว 5 5 5 5 )

 

니ㅑ{%;]%ㅓㅜ+려ㅗㅜ~티니!3ㅗㅎㅇ@이므누!!퓨러ㅜ . /]러ㅑ&*[+_]^;ㅣㅏ[ㄹ세……”   

 

เอ่อ.....( เอเชียใช้มือปาดเหงื่อเล็กน้อย  -__-‘ ) ซึงยอนหยุดเหอะ !!.....ฉันขอร้อง   เอเชียพูดขึ้นทันทีที่ท๊อปเริ่มจะแร็พประโยคที่ 2  เขาหยุดทันที ใบหน้าเข้มเจือนไปด้วยความกังวล  เอเชียไม่ชอบหรอ ??

 

ทำไมละเอเชีย....คุณไม่ชอบหรอ ??

ป่าว...แต่ ฉันฟังไม่รู้เรื่องนะสิ  =______=’ ฉันขอโทษนะซึงยอน   เอเชียหัวเราะเบาๆ เธอไม่เข้าใจมันจริงๆนั้นแหละ  ชายหนุ่มหัวเราะเก้อตามเอเชีย......อันที่จริงเขาก็อยากร้องเพลงสักเพลงให้เธอฟังเหมือนกัน แต่ทำไงได้ล่ะ.......ก็มันร้องไม่เป็นนี่น๊า -*-

 

ไม่เป็นไร ๆ ผมจะไปฝึกร้องให้ดีกว่านี้นะเอเชีย   เสียงใหญ่ๆของชายหนุ่มพูดเบาอยู่ในลำคอ  สักวันๆ เอเชียคงจะได้ยินผมร้องเพลงธรรมดาที่ใช่แร็พแน่นอน.......ท๊อปทำหน้าเก้อๆ  เอเชียคุณดูเป็นผู้หญิงจริงใจเหลือเกิน

ถ้าเป็นคนอื่นที่รู้ว่าเขาเป็นใคร ก็คงจะนั่งฟัง ทำหน้าฝันหวานไปแล้วหล่ะ.....ชอบไม่ชอบไม่รู้ รู้แต่ว่าเป็น ท๊อปแห่งบิ๊งแบงนั่งอยู่ข้างๆก็เป็นพอ ........

 

 

ผู้หญิงแบบนี้น้อยคนนักที่จะได้ใจของเขาไป  ในชีวิตก็มีอยู่ 2 คนที่จะได้ใจของผู้ชายที่ชื่อ ชเว ซึงฮยอน  ใครในความทรงจำกับเอเชียหญิงสาวในปัจจุบัน..........

 

เอเชียหัวเราะร่า......เธอมีความสุขอย่างบอกไม่ถูก อะไรทำให้เอเชียอยากเจอชายหนุ่มตรงหน้าทุกวัน  นานแล้วที่เธอไม่เคยได้สัมผัสกับความรัก  เอเชียคลายยิ้มสวยใต้แสงไฟยามค่ำคืน  คนที่ถูกมนต์สะกดของรอยยิ้มนั้นจะเป็นใครได้........นอกจากชายหนุ่มร่างใหญ่ คิ้มเข้ม ตาคม เรียวปากสวยเป็นกระจับเม้นเข้าหากันอย่าเผลอตัว  คำพูด 1 ประโยคที่ชายหนุ่มตรงหน้าต้องการเอื้อนเอ่ยออกไป วันนี้เขารวบรวมความกล้ามาเต็มที่  มือหนาเริ่มเกาะกุมมือบาง ความอบอุ่นได้แผ่ซานเข้าในตัวเอเชียอย่างรวดเร็ว.......เธอคลายยิ้มน้อยๆก่อนจะหันไปมองกระถางดอกไม้อย่างเก้อๆ 

 

เอเชีย.....  ท๊อปเอ่ย

 

หืม ว่าไงคะ&